تحليل محتواي مقالات پژوهشي گردشگري ورزشي ايران

هدف: هدف پژوهش حاضر، توصيف و تحليل محتواي پژوهش‌هاي گردشگري ورزشي ايران است. روش ‏شناسي: جامعه آماري تحقيق شامل همه مقالات علمي ـ پژوهشي حوزه گردشگري ورزشي طي سال‌هاي 1384 تا 1397 بودند كه از پايگاه اطلاعات علمي (جهاد دانشگاهي ايران) داخلي و خارجي و سامانه نشريات داخلي مرتبط گردآوري شد. يافته ‏ها: مقالات در سه سطح كلان، مياني و خرد؛ 5 محور كلي و 17 موضوع تقسيم‌بندي شدند كه بيشترين مقالات بر سطح كلان و محور توسعه گردشگري (45.45 %) و كمترين مقالات بر سطح خرد و روان‌شناختي (3.78 %)دتمركز داشتند. در سطح مياني نيز دو موضوع اشتغال و درآمدزايي و كيفيت خدمات بيشتر موردتوجه محققان بوده است. يافته‌ها نشان داد از بين نشريات مديريت ورزشي، بيشترين تعداد مقالات (10.28 %) در نشريه مطالعات راهبردي ورزش و جوانان وزارت ورزش و از ميان نشريات غير مديريت ورزشي، بيشترين مقاله در فصلنامه فضاي گردشگري (5.6 %) چاپ‌شده است. ازنظر روش‌شناسي، اكثر مقالات از روش كمي و از پرسشنامه محقق ساخته و استاندارد و روش آماري توصيفي و تحليل عاملي (41.66 %) استفاده كرده‌اند. نمونه غالب مطالعات شامل اساتيد، مديران و كارشناسان تربيت‌بدني؛ و گردشگري (24.24 %) بودند. ازنظر توزيع جغرافيايي، بيشترين مقاله با موضوع ملي (23.48 % و سپس روي استان‌هاي تهران، اصفهان و مازندران (13.64 %) انجام‌گرفته است. ضمناً حدود 90 درصد از مقاله‌ها مربوط به دهه 1390 است. نتيجه‌گيري: تحليل روند مقالات حوزه گردشگري ورزشي نشان مي‌دهد چالش اصلي محققان اين حوزه، ابعاد استراتژيك و سپس عوامل طبيعي و اقليمي در سطح كلان؛ كيفيت خدمات و اشتغال و كارآفريني در سطح مياني است. در ادامه مسير، پژوهش‌هاي آتي مي‌توانند بر برنامه‌ريزي‌ روي مناطق خاص گردشگري و برخي مسائل جامعه‌شناختي اين حوزه متمركز شوند.