ارتباط فرسودگي تحصيلي با استرس محيط دندانپزشكي در ميان دانشجويان دندانپزشكي شهر اصفهان

زمينه و هدف: با توجه به مشكلات ناشي از استرس‌هاي شغلي و نيز فرسودگي ناشي از اين استرس، هدف از مطالعه حاضر تعيين فرسودگي تحصيلي و استرس محيط دندانپزشكي و نيز ارتباط آن‌ها در دانشجويان دندانپزشكي شهر اصفهان بود.روش بررسي: مطالعه تحليلي- مقطعي حاضر در سال1400 و با شيوه نمونه گيري در دسترس انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه 12 سؤالي BCSQ-12-SS (Burnout Clinical Subtype Questionnaire) و پرسشنامه 32 سؤالي DES (Dental Environment Stress) از دانشجويان دندانپزشكي عمومي شهر اصفهان از دانشگاه‌هاي علوم پزشكي اصفهان و آزاد اصفهان جمع آوري شد. دانشجويان داوطلب به صورت آنلاين از طريق شبكه‌هاي اجتماعي تلگرام و واتس آپ به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS26 و آزمو‌ن‌هاي من ويتني يو، كروسكال واليس، ضريب همبستگي اسپيرمن و نيز رگرسيون خطي (سطح معني‌داري 0.05 P) تحليل شدند. يافته‌ها: از بين 300 شركت­كننده (نرخ پاسخگويي=64%)، ميانگين سني 2.72±24.25 بود و 54.7% زن بودند. ميانگين نمره فرسودگي تحصيلي 0.66±2.61 از حداكثر نمره 5 گزارش شد. بيشترين بعد تأثير گذار بر فرسودگي بعد بار اضافي (overload) بود. ميانگين نمره DES، 0.51±2.80 از حداكثر نمره 4 گزارش شد و بيشترين بعد تأثير گذار بر DES، بعد آموزش باليني بود. همبستگي مستقيمي بين استرس محيط دندانپزشكي و فرسودگي تحصيلي مشاهده شد (0.001 P، 0.33=r). نتيجه گيري: فرسودگي تحصيلي در بين دانشجويان دندانپزشكي شهر اصفهان متوسط و استرس محيط دندانپزشكي بالا بود. با توجه به ارتباط مستقيم بين استرس و فرسودگي بايد تلاش بيشتري براي كاهش استرس محيط دندانپزشكي به ويژه در حيطه آموزش باليني صورت گيرد.