مقايسه وضعيت بدني و اختلالات عضلاني اسكلتي دندانپزشكان كم سابقه و با سابقه

زمينه و هدف: دندانپزشكان به دليل ويژگي‌هاي شغلي خود، در معرض خطر ابتلا به اختلالات اسكلتي- عضلاني قرار دارند. هدف از مطالعه حاضر مقايسه وضعيت بدني و اختلالات عضلاني اسكلتي دندانپزشكان كم سابقه و با سابقه بود.روش بررسي: اين پژوهش مقطعي- تحليلي بر روي 76 دندانپزشك شهرستان اروميه انجام شد. نمونه‌ها براساس سابقه كاري به دو گروه تقسيم شدند: كم سابقه (زير 15 سال) و با سابقه (15 سال و بيشتر). متغيرهاي سر به جلو، كايفوز، شانه به جلو و اختلالات عضلاني اسكلتي در دو گروه مقايسه شد. متغير سر به جلو و شانه به جلو توسط عكس برداري، متغير كايفوز توسط خط كش منعطف و اختلالات عضلاني اسكلتي به وسيله پرسشنامه نورديك مورد ارزيابي قرار گرفتند. آناليز داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي و آمار تحليلي (آزمون كولموگروف- اسميرنوف، آزمون لون، آزمون تي مستقل و آزمون من ويتني يو) انجام شد.يافته‌ها: نتايج تي مستقل نشان داد زاويه سر به جلو، شانه به جلو و كايفوز در گروه با سابقه بيشتر از گروه كم سابقه بود (0.001=P). در بررسي مقايسه شيوع اختلالات گردن نتايج معني‌دار بود به طوري كه گروه با سابقه ميزان اختلالات بيشتري در ناحيه گردن داشتند (0.002=P). اما در بررسي ميزان تفاوت اختلالات ساير قسمت‌هاي بدن اختلاف در دو گروه از لحاظ آماري معني‌دار نبود (0.05 P).نتيجه گيري: دندانپزشكان با سابقه درجه بالاتري از وضعيت‌هاي سر به جلو، شانه به جلو و كايفوز دارند. اگرچه اختلالات عضلاني اسكلتي در هر دو گروه دندانپزشكان كم سابقه و با سابقه وجود دارد، اختلالات ناحيه گردن دندانپزشكان با سابقه بيشتر از دندانپزشكان كم سابقه است.