بررسي اثر درماني p-cymene بر استرس اكسيداتيو و ميزان mRNAي ژن mTOR در موش هاي صحرايي ديابتي

مقدمه: ديابت نوعي بيماري متابوليكي و يكي از شايعترين بيماري هاي غدد است. استرس اكسيداتيو و التهاب نقش مهمي در ايجاد و پيشرفت ديابت دارد. مسير پيام رساني mTOR  نقش مهمي در هموستاز گلوكز و تكثير سلول هاي بتاي پانكراس دارد. در مطالعه حاضر، اثرات درماني p-cymene بر ماركرهاي استرس اكسيداتيو و بيان ژن mTOR در موش هاي صحرايي نر نژاد ويستار ديابتي مورد بررسي قرار گرفت. روش كار: ديابت با تزريق 55 ميلي گرم بر كيلوگرم وزن بدن استرپتوزوتوسين القا شد. آناليزهاي بيوشيميايي بافت پانكراس و ريل تايم PCR براي بررسي اثرات متفورمين (55 ميلي‌گرم بر كيلوگرم وزن بدن) و p-cymene  (دوز 25، 50 و 100 ميلي‌گرم بر كيلوگرم وزن بدن) بر ميزان فعاليت آنزيم هاي كاتالاز و گلوتاتيون پراكسيداز و  بيان ژن mTOR انجام شد. يافته ها: استرپتوزوتوسين موجب كاهش آنزيم هاي كاتالاز و گلوتاتيون پراكسيداز و كاهش بيان ژن mTOR در بافت پانكراس شد. تيمار با متفورمين يا p-cymene فعاليت آنزيم هاي كاتالاز و گلوتاتيون پراكسيداز و بيان ژن mTOR را به روش مستقل از دوز بهبود بخشيد. نتيجه گيري: نتايج نشان مي دهد كه p-cymene داراي ويژگي آنتي اكسيدانتي است و مي تواند مسير پيام رسان mTOR را تنظيم كند. بنابراين، اين احتمال وجود دارد كه p-cymene براي درمان ديابت به تنهايي يا همراه با متفورمين موثر باشد.