وجوب تربيت نوجوان توسط والدين با تأكيد بر استقلال در تصميم گيري از منظر فقه تربيتي

پژوهش حاضر با هدف بررسي «وجوب تربيت نوجوان توسط والدين با تأكيد بر استقلال در تصميم‎گيري از منظر فقه تربيتي» طرح‎ريزي شده‎است. ويژگي بارز دورۀ نوجواني استقلال‎طلبي است و از آنجايي كه وظيفۀ تربيت فرزند برعهدۀ والدين است، اين سؤال مطرح مي‏شود كه ميزان استقلال و حدود مداخلۀ والدين در تصميم‎گيري نوجوان به چه مقدار است؟ اين پژوهش با گردآوري اطلاعات و بررسي آثار تربيتي و فقهي مربوط به تربيت نوجوان به روش تحليلي- تفسيري و بررسي ادله‏اي همچون آيات، روايات، قواعد فقهي و عقل انجام شده‏است. مهمترين يافته‏هاي اين تحقيق عبارت است از: 1. تربيت فرزندان برعهدۀ والدين است؛ هرچند در چگونگي آن دو ديدگاه در فقه تربيتي مطرح است: الف. والدين براي تربيت فرزندان خود مي‏توانند آنها را تنبيه بدني كنند. ب. والدين اجازه استفاده از تنبيه بدني را در تربيت فرزند ندارند. 2.قاعده‎هاي فقهي «سلطنت بر اموال و نفس» و «اكراه» هرچند شخص را مستقل در تصميم‎گيري مي‎داند اما مقيد به انجام افعالي شده‎است كه از ديد عقلا با شأن انساني مغايرتي نداشته‎باشد. 3. با توجه به محدوديت عقل در مسائل شرعي و مطرح شدن وظيفۀ تقليد، مي‎توان نتيجه گرفت كه عقل استقلال كامل در تصميم‎گيري شرعي را ندارد. 4. والدين مي‏توانند زمينۀ هدايت و راهنمايي نوجوان در تصميم‎گيري درست را با تربيت صحيح و همه جانبۀ او فراهم كنند. در نتيجه، در مواردي كه تصميم‏ گيري نوجوان موجب ترك واجب يا انجام فعل حرام يا ضرر و زياني مي‏شود كه با كرامت انساني تناسبي ندارد، والدين مي‏ توانند در فرآيند تصميم‎‎گيري نوجوان مداخله كنند.