واكاوي تجربه مادري پرستاران مناطق جنگي در دوران جنگ تحميلي

هدف: موضوع نقش اجتماعي زنان در جنگ تحميلي داراي ابعاد و حيطه‌هاي مطالعاتي مختلفي است كه در گذر زمان مورد غفلت قرارگرفته و از اذهان عمومي دور مانده است. اين پژوهش با هدف بيان ناگفته‌ها، توجه دادن به اهميت عملكرد حرفه‌اي كنشگران و توليد دانش بومي در حوزه مطالعات مادري، بر تجربه زنان پرستار مناطق جنگي از مادري كردن تمركز دارد. روش‌شناسي پژوهش: داده‌ها هم به كمك مطالعات كتابخانه‌اي و هم مصاحبه با پرستاران با سابقه مرتبط گردآوري و مورد تحليل كيفي قرار گرفته است. يافته‌ها: دو مقوله مادري در خطر و مادري منفصل بيانگر عامليت آنان در انجام رسيدگي به موقع و مراقبت‌هاي باليني مستمر و صبورانه بوده و نشان از اولويت‌بخشي به ايفاي نقش حرفه‌اي با وجود فشارهاي ناشي از احراز نقش مادري داشته و دلالت بر انتخاب آگاهانه و كنشگري در بزنگاه خطيري دارد. احساس مسئوليت اجتماعي در قبال هموطنان رزمنده و نيز غيرنظاميان مجروح، برخورداري از حمايت اجتماعي خانوادگي و نيز همكاران از جمله وابسته‌هاي تجربه مادر- پرستاران در حين ايفاي نقش حرفه‌اي است. نتيجه‌گيري: فشار ناشي از تعدد نقش و نيز گرانباري نقش، پيامدهاي رواني و جسمي گزافي هم در دوره وقوع و هم در شكل ناخوشي‌هاي مزمن در سال‌هاي متعاقب آن برايشان داشته است. با اين همه اين مهم كه چگونه مادري وراي تصورات، بايدها و نبايدهاي ايدئولوژي مادري به‌عنوان سازه‌اي اجتماعي از بينش و ارزش‌هاي گفتماني دفاع مقدس تأثير پذيرفته از يافته‌هاي مهم اين پژوهش است.