ارزيابي رابطه شدت رقابت سهامداران با بازدهي و ارزش شركتهاي فعال بورسي: شواهدي از سنگربندي مديريتي يا همگرايي منافع

هدف محوري اين تحقيق بررسي شواهدي از دو فرضيه سنگربندي مديريتي يا همگرايي منافع در ارزيابي ارتباط شدت رقابت سهامداران بر بازدهي و ارزش شركت‌هاي فعال بورسي ايران است. پژوهش حاضر ازنظر هدف كاربردي، از منظر روش پس‌رويدادي و از نوع توصيفي است و در دسته تحليل مدل‌هاي رگرسيون غيرخطي آستانه‌اي قرار مي‌گيرد. نمونه آماري مشتمل بر 127 شركت فعال توليدي، شركت‌هاي بورس اوراق بهادار تهران است كه در بازه‌هاي زماني 1400-1391 در بورس فعاليت مستمر داشته‌اند. نتايج پژوهش ضمن تأييد وجود رابطه غيرخطي آستانه‌اي بين شدت رقابت سهامداران با بازدهي و ارزش شركت بيان مي‌كند در هر دو فرضيه، با تغيير سهم مالكان دولتي فرضيه همگرايي منافع برسنگربندي مديريتي غالب است؛ به عبارت ديگر، سهامدارن عمده تلاش كرده‌اند ازطريق كنترل و نظارت در جهت كاهش تضاد نمايندگي و همسويي منافعشان با مديران و سهامداران جزء برآيند تا بتوانند نسبت به افزايش ارزش و بازدهي شركت اقدام كنند. در سطوح تمركز بالاي سهامداران، سهامداران با تسلط بر بازار امكان بهره‌مندي از نرخ‌هاي ارز تعرفه‌اي، خوراك ارزان قيمت و حمايت‌هاي دولتي برايشان فراهم مي‌شود؛ ازاين‌رو، اينگونه سهامداران با قرارگرفتن در حاشيه امن، تهديدي از سوي رقبا احساس نمي‌كنند و مي‌توانند منابع خود را در فعاليت‌هاي سودآور با بازدهي و ارزش بالا استفاده ‌كنند. اين مطالعه با آزمون همزمان دو فرضيه سنگربندي مديريتي و همگرايي منافع مي‌تواند گام مؤثري در توسعه ادبيات نظري در حوزه ساختار مالكيت و عملكرد شركت باشد. برخلاف مطالعات قبلي، استفاده از اين رويكرد زمينة پيشرفت‌ تعيين سطح آستانه ساختار مالكيت و مقايسه وضعيت متغيرها در سطوح قبل و بعد از سطح آستانه به‌منظورتصميم‌گيري صحيح صاحب‌نظران، برنامه‌ريزان مالي و سهامدارن براي افزايش سرمايه‌گذاري در فعاليت‌هاي سودآور با بازدهي و ارزش بالا فراهم مي‌شود.