بررسي التيام زخم پوستي متعاقب اسپري سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي مشتق شده از بافت چربي شكمي انسان در موش نر ديابتي

هدف: بيماري ديابت در سراسر جهان در حال افزايش است و يكي از عوارض بزرگ آن اختلال در ترميم زخم است. هدف از اين تحقيق بررسي اثرات سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي بر التيام زخم در موش‌هاي ديابتي مي‌باشد.مواد و روش‌ها: طي اين تحقيق تجربي بافت چربي شكمي از 10 مراجعه‌كننده جهت ابدومينوپلاستي تهيه گرديد. سلول‌هاي مزانشيمي از بافت چربي جداسازي شده و توسط فلوسايتومتري تعيين ماهيت گرديدند. استرپتوزوتوسين جهت القاي ديابت در  10 سر موش صحرايي نر مورد استفاده قرار گرفت. زخم‌هايي به قطر 0.8 سانتي‌متر از طريق برداشت كامل پوست توسط پانچ بيوپسي در ناحيه پشت موش‌هاي ديابتي ايجاد شد. يوانات به دو گروه كنترل (دريافت‌كننده نرمال ‌سالين) و تيمار با سلول‌هاي مزانشيمي تقسيم‌بندي گرديدند. پس از تيمار، التيام زخم به روش فتوگرافي در روزهاي 7، 14 و 21 ارزيابي شد. يافته‌ها: سلول‌هاي جدا شده از بافت چربي ماركرهاي تخصصي سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي را بيان كردند. مساحت زخم در گروه تيمار در روز هفتم نسبت به روز صفر (P 0/05)روز 14 به روز 7(P 0/01) دچار كاهش معناداري شد. در گروه كنترل مساحت زخم در روز 7 نسبت به روز صفر دچار كاهش معنادار شد P 0/01 اما در روز 14 نسبت به روز 7 دچار تغيير معناداري نشد. در روز 21 زخم در گروه هاي كنترل و تيمار بسته شد.نتيجه گيري: اسپري سلوله اي بينادي مزانشيمي مشتق شده از بافت چربي شكمي انسان سبب التيام سريعتر زخم پوستي شده، بنابراين اين روش ميتواند در درمان زخمهاي پوستي ناشي از ديابت مورد نظر قرار گيرد.