بررسي و تحليل دو حكمت متشابه از نهج‌البلاغه درباره زنان

نهج‌‌البلاغه يكي از منابع مهم اسلامي است و تبيين كلام امام علي(ع) نقش مهمي در معرفي شخصيت آن حضرت دارد. اين مقاله با هدف تحليل حكمت «الْمَرْأهُ عَقْرَبٌ حُلْوَهُ اللّسْبَه» و حكمت «الْمَرْأهُ شرٌّ كلُّها و شرُّ ما فيها أنّه لابدّ منها» نگارش يافته است. اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي و با چشم‌پوشي از سنديت و شأن صدور، به بررسي نسخه‌اي، ترجمه‌اي و زباني اين دو روايت و نظرات شارحان همت گماشته است. آن گاه با در نظر گرفتن محكمات و تكيه بر مباحث زبان‌شناسي، جهت دستيابي به خوانشي صحيح تلاش كرده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه امام علي(ع) همواره ارزش ويژه‌اي براي زنان قائل بوده و دو حديث مذكور، جهت پايبندي به مسئوليت‌ها و در مقابل گرفتاري‌هاي زندگي صادر شده‌اند. دريافت‌هاي نادرست از اين دو روايت ريشه در عوامل گوناگون، از جمله نبود ترجمه‌هاي دقيق، بي‌توجهي به جايگاه كلي زنان در نهج‌البلاغه و به‌مخصوص اهتمام نداشتن به مباحث زباني دارد.