تأثير برهم‌كنش كودهاي شيميايي و زيستي و كم آبياري بر عملكرد و اجزاي عملكرد ذرت شيرين (Zea mays L. Var saccharata) و برخي شاخص‌هاي فعاليت بيولوژيكي خاك

به‌منظور بررسي تأثير برهم‌كنش كاربرد كودهاي زيستي و شيميايي و كم آبياري بر عملكرد و اجزاي عملكرد ذرت شيرين (Zea mays L. Var saccharata) و برخي شاخص هاي فعاليت بيولوژيك خاك، آزمايشي به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي در سه تكرار در مزرعه دانشكده كشاورزي دانشگاه شيراز در سال زراعي 1397- 1396 اجرا شد. فاكتورها شامل سطوح آبياري (75 و 100 درصد نياز آبي گياه) و منبع كود نيتروژن (بدون كود، نيتروكسين، 150 كيلوگرم اوره در هكتار، 150 كيلوگرم اوره در هكتار + نيتروكسين و 300 كيلوگرم اوره در هكتار) بودند. نتايج نشان داد كه صفات اندازه گيري شده با تغيير آبياري در سطوح فاكتور كودي 150 كيلوگرم اوره + نيتروكسين و 300 كيلوگرم اوره در هكتار تفاوت معني داري نداشت. برهم‌كنش تيمار آبي (100 درصد نياز آبي) و تركيب 150 كيلوگرم اوره + نيتروكسين، به‌ترتيب تعداد بلال در بوته (21.7 و 16.6 درصد)، تعداد رديف در بوته (21.4 و 21.4 درصد)، تعداد دانه در رديف (19.3 و 11.5 درصد)، عملكرد دانه كنسروي (41.4 و 30.5 درصد)، شاخص برداشت بلال (20.3 و 22.1 درصد)، فعاليت آنزيم اوره آز (40.0 و 68.8 درصد) و تنفس ميكروبي خاك (12.1 و 1.6 درصد) را در مقايسه با كاربرد جداگانه نيتروكسين و150 كيلوگرم اوره به‌صورت معني داري افزايش داد و با سطح 300 كيلوگرم اوره در هكتار تفاوت معني داري نداشت. بنابراين، كاربرد كود زيستي نيتروكسين همراه با تركيب 150 كيلوگرم اوره در هكتار و تيمار آبياري 75 درصد با حصول عملكرد بهينه به‌عنوان راه حلي مناسب در كاهش مصرف كودهاي شيميايي در اين منطقه توصيه مي شود.