شناسايي و دسته‌ بندي ابزارهاي سياستي ارتقا سلامت بوم ‌سازگان كارآفريني

در طول يك دهه اخير، مساله سلامت بوم ‌‌سازگان كارآفريني به عنوان يك موضوع پركاربرد مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. سلامت بوم‌‌ سازگان‌‌‌‌ به قابليت پايداري بوم ‌‌سازگان و حفظ ساختار و عملكرد آن در طول زمان در مواجهه با اختلالات دروني و بيروني اشاره مي‌‌كند. به هر ميزان كه يك بوم‌‌سازگان از سلامت بالاتري برخوردار باشد، بقا آن تضمين شده و عملكرد بهتري را نشان مي‌‌دهد. در اين ميان، اتخاد سياست‌‌هاي مناسب به منظور ارتقا سطح سلامت بوم‌‌سازگان كارآفريني كمتر مورد توجه سياست‌‌گذاران و پژوهشگران اين حوزه بوده است. هدف اين پژوهش شناسايي و دسته‌‌بندي ابزارهاي سياستي به منظور ارتقا سلامت بوم‌‌سازگان ‌‌كارآفريني ايران است. در اين پژوهش تلاش شده كه سياست‌‌هاي مناسب به منظور ارتقا سلامت بوم‌‌سازگان كارآفريني شناسايي و سپس دسته‌‌بندي شوند. نخست، با مصاحبه و پرسشنامه، ابزارهاي سياستي متناسب با ارتقا سلامت بوم‌‌سازگان‌‌ كارآفريني شناسايي و با استفاده از نظر خبرگان و تحليل‌‌هاي آماري فهرست نهايي از ابزارهاي سياستي استخراج شدند. سپس، با تحليل روابط متقابل و خوشه‌‌بندي ابزارهاي سياستي، دسته‌‌‌‌هاي مختلف شامل ابزارهاي سياستي مرتبط با ارتقا سلامت بوم‌‌سازگان‌‌ شناسايي شده­اند. نتايج اين پژوهش نشان مي‌‌دهد حداقل چهار دسته ابزارهاي سياستي متمايز با عناوين «تقويت زيرساخت‌‌ها» شامل 4 ابزار سياستي به منظور اصلاح و ثبات در سياست‌‌هاي اجتماعي و اقتصادي كلان، « توسعه بازيگران بوم‌‌سازگان‌‌ كارآفريني » شامل 4 ابزار سياستي به منظور توسعه كمي موجوديت‌‌ها و بازيگران بوم‌‌سازگان كارآفريني، «متنوع‌‌سازي بوم‌‌سازگان‌‌كارآفريني» شامل 6  ابزار سياستي به منظور متنوع‌‌سازي حوزه‌‌هاي كسب و كار در بوم‌‌سازگان كارآفريني و «توسعه تقاضا» شامل 5 ابزار سياستي به منظور تقويت مالي بوم‌‌سازگان كارآفريني مي‌‌توانند بر ارتقا سلامت بوم‌‌سازگان‌‌ كارآفريني تاثير بگذارند.