مطالعه تطبيقي پيشران ‌هاي شكل ‌گيري علم شهروندان به عنوان رهيافتي نوين در سياستگذاري بخش عمومي

نوآوري در حكمراني و استفاده از فرايندهاي جديدي براي رسيدگي به مشكلات جامعه مستلزم استفاده از رويكردي جديد است. يكي از رويكردهاي نوين حكمراني، تعامل شهروندان با دولت و نقش دادن به مردم براي درگير شدن در تصميمات و مشاركت در تعيين اولويت‌ها است. اين مطالعه بر علم شهروندان به عنوان يك ابزار براي تحقق رويكرد مشاركتي ميان مردم و دولت متمركز شده و با مرور پيشينه و تحليل محتواي كيفي به شناسايي پيشران‌هاي شكل‌گيري علم شهروندان پرداخته و پيشران‌ها را از سه منظر فراهم بودن زمينه، تمايل سياستگذران به اتخاذ رويكرد مشاركتي و تمايل شهروندان به مشاركت بررسي كرده است. در اين مرحله پيشران‌هايي مانند حفاظت از حريم خصوصي و مالكيت ايده، فراهم بودن فناوري براي مشاركت مردم، اعتماد شهروندان و شفاف‌سازي امور، كنترل تضاد‌منافع، آموزش رسمي، درآمد و ميزان اوقات فراغت شناسايي شد. سپس با مطالعه تطبيقي، مبتني بر آمارها و شاخص‌هاي بين‌الملل، وضعيت بالقوه كشور و توانمندي آن در اجراي پروژه‌هاي مشاركتي با سه كشور پيشرو آمريكا، استراليا و آلمان مقايسه شده است. در اين راستا، شاخص‌هايي به عنوان شاخص‌هاي بازنماي پيشرانِ علم شهروندان در چهار كشور مطالعه شد. يافته‌ها نشان داد ايران به لحاظ شاخص‌هاي بررسي‌شده در وضعيتي پايين‌تر از كشورهاي ذكرشده قرار دارد كه باعث ايجاد تعادلي نامطلوب ميان شهروندان و سياستگذاران شده است به طوري كه هيچ يك از طرفين آمادگي لازم براي پذيرش رويكرد مشاركتي را ندارند و اين به حفظ وضع موجود و دشواري تغيير، دامن زده است. در پايان پيشنهادهايي براي بهبود وضعيت در كشور ارائه شده است.