طبقه‌بندي خودكار لندفرم‌ها (ACL) با دو مدل ويژگي‌هاي زمين (TA) و شاخص موقعيت توپوگرافي (TPI) در دامنه‌هاي شمال شرقي ارتفاعات كركس‌كوه نطنز و كاشان

عوارض سطح زمين يك مبنا در مطالعات ژئومورفيك در نظر گرفته ميشوند كه شناسايي و نقشه برداري آنها به عنوان يك مرز مشخص براي فرآيندهاي عملياتي، امكان شناخت عميق تر از محيط طبيعي، انجام مطالعات پايدار، ارزيابي، پيش بيني و برنامه ريزي را در سطح يك چشم انداز فراهم ميكند. با توجه به مزاياي روشهاي شناسايي خودكار عوارض نسبت به متدهاي سنتي بصري، هدف تحقيق حاضر طبقهبندي اتوماتيك لندفرمهاي دامنههاي شمال شرقي ارتفاعات كركسكوه نطنز و كاشان با مساحتي به گستردگي 4739 كيلومترمربع مي‌باشد. در اين راستا، از دو مدل ويژگي‌هاي زمين (TA) و شاخص موقعيت توپوگرافي (TPI) كه هر دو مبتني بر مدل رقومي ارتفاعي (DEM) هستند، بهره گرفته شد. در مدل TA كه از ارتفاع، شيب، انحنا و شدت برجستگي به عنوان ورودي استفاده مي‌شود، لندفرم‌ها به پنج كلاس قله، شانه دامنه، پشت دامنه، پاي دامنه و پنجه دامنه طبقه‌بندي شدند و در مدل TPI به شش كلاس ستيغ، شيب‌هاي بالايي، شيب‌هاي مياني، شيب‌هاي مسطح، شيب‌هاي پاييني و دره‌ها دسته‌بندي شدند. نتايج حاصل از طبقه‌بندي مورفولوژيكي منطقه مطالعاتي با متد ويژگي‌هاي زمين نشان مي‌دهد كه فرم پادگانه‌هاي بالايي يا شانه دامنه با مساحت ۱۸۱۰ كيلومترمربع كه حدود ۳۸ درصد مساحت منطقه را در برمي‌گيرد، فرم غالب چشم‌انداز محدوده مطالعاتي مي‌باشد. طبقه‌بندي لندفرم‌ها با شاخص موقعيت توپوگرافي (TPI) نيز نشان مي‌دهد كه لندفرم دره با مساحت ۱۸۷۲ كيلومترمربع معادل حدود ۴۰ درصد مساحت منطقه مورد مطالعه، به‌عنوان لندفرم غالب محسوب مي‌شود. استفاده از چهار ورودي در مدل ويژگي‌هاي زمين و امكان طبقه‌بندي گسترده‌تر در شاخص موقعيت توپوگرافي از جمله مزايايي اين مدل‌ها هستند. از نتايج حاصل از طبقه‌بندي لندفرم‌ها در اين دو مدل مي‌توان براي مطالعات بعدي به‌خصوص در زمينه ژئومورفولوژي خاك استفاده كرد.