نگاره حرا : متاورس باغشهر دريايي ايران (تركيبي از يك پلاتفرم طبيعي و مجازي)

سواحل باتوجه به هويت مكاني خود، جذابيت خاصي را پيش روي بشر در انتخاب سكونتگاه خود قرار داده‌اند، تاجايي كه بيشتر متروپلهاي فعلي جهان، در اين پهنه مكان گزيده‌اند. گستردگي سواحل شمالي خليج فارس، طبيعت منحصربه فرد اكوسيستم حرا و درك افتراق‌هاي چشمگير اين سواحل با ساير كرانه‌هاي ساحلي منطقه، ايجاد سازمندي اجتماعي نوظهوري را نويد مي‌دهد كه مي‌تواند از ظرفيت‌‌هاي گسترده مدنيت درياپايه و تكامل بخشيدن به يك تمدن برّي، پايداري ايران را تضمين و ارتقاء بخشد. اين پژوهش به دنبال ادراك فضاي سكونتگاهي عرصه پژوهش، با اتكاء به قواعد محيطي و حوزه‌هاي معرفتي چيدمان فضا، با نگاه پديدارشناسانه و استفاده از داده‌هاي جمعيتي، مكاني و مدل‌هاي رقومي، است. تحليل ارتباطات عناصر فضايي با يكديگر با استفاده از چينش الگوهاي فضايي به عنوان عناصر تحليل فضايي در چيدمان سكونتگاه‌ها با مؤلفه‌هاي محيطي تبيين مي‌گردد. تحليل نگاره‌هاي سكونتي با اتكاء به رويكرد پديدارشناسي، به‌منظور دستيابي به اهداف پژوهش و تحليل سازمندي‌هاي اجتماعي موجود، انجام شده است.نتايج پژوهش نشان مي‌دهد:*هويت مكاني در نمود سازمندي‌هاي اجتماعي شهري، روستايي، كوچ‌نشيني، ساحل نشيني، حرانشيني نقش‌آفرين است و مي تواند در ايجاد هويت جديد اجتماعي در فضاي سايبري آمايش بنيادين و مدنيت دريايي ايران، مؤثر باشد. * بخشي از سواحل شمالي خليج‌فارس و درياي عمان مي‌تواند به عنوان يك متروپل متاورسي باغشهر دريايي مطرح شود؛ زيرا خصيصه طبيعي جنگلهاي حرا و خصيصه ارزش فرهنگي آن با تركيب فضاي سايبري مي‌تواند الگوي سازمندي جديدي را در فضاي سايبري به وجود آورد كه شكوفايي تمدن نوين و شكل‌گيري الگوي پيشرفت درياپايه ايران را تحقق بخشد.