ارزيابي حساسيت ژئودايورسيتي در حوضه آبريز بابلرود، استان مازندران

ژئودايورسيتي (تنوع زميني) گوناگوني محيط غيرزنده زمين است كه پايه اغلب فعاليت‌هاي انساني و حيات اكوسيستم محسوب مي‌شود. گسترش فعاليت‌هاي انساني و تخريب اين محيط بي‌جان مهم‌ترين عوامل تهديدكننده ژئوسيستم و اكوسيستم محسوب مي‌شود. هدف اين تحقيق ارزيابي كمي ژئودايورسيتي و تعيين حساسيت‌پذيري آن بوده است كه به‌صورت نمونه در حوضه آبريز بابل‌رود در استان مازندران موردمطالعه قرار گرفته است. براي ارزيابي كمي ژئودايورسيتي از چهار شاخص اصلي زمين‌شناسي، ژئومورفولوژي، خاك‌شناسي و هيدروگرافي استفاده شد و تعداد عناصر در شبكه‌هاي مربعي 1.5 * 1.5 كيلومتري شمارش شدند. سپس شاخص تهديد با استفاده از نقشه كاربري اراضي و روش هِمِروبي طبقه‌بندي شد. با تركيب اين دو عامل نقشه نهايي حساسيت‌ ژئودايورسيتي حاصل شد. 23 درصد از مساحت حوضه در طبقات تنوع زميني بسيار زياد و زياد قرار گرفته‌اند. نيمه جنوبي حوضه خصوصاً جنوب شرقي حوضه بيشترين تنوع زميني را داشته است. از ميان شاخص‌ها در نقشه ژئودايورسيتي، شاخص ژئومورفولوژي با مقدار ميانگين 44.5 درصد بيشترين تأثير را نسبت به ساير شاخص‌ها دارا بوده است. در نقشه حساسيت ژئودايورسيتي، قسمت‌هاي جنوبي و شرقي حوضه با تنوع زميني بالا و به ترتيب با كاربري‌هاي مرتع و درياچه سد البرز در طبقه بيشترين حساسيت قرار گرفته‌اند. تلفيق دو نقشه ژئودايورسيتي و شاخص تهديد مي‌تواند اطلاعات بسيار مفيدي را به‌صورت يكپارچه فراهم نمايد تا براي مديريت سرزميني، برنامه‌ريزي و حفاظت مورداستفاده قرار گيرد.