شناسايي و رتبه‌بندي محورهاي قابل مذاكره با شركت‌هاي نوپا از نگاه سرمايه‌گذاران خطرپذير

سرمايه‌گذاري خطرپذير يكي از راه‌هاي تأمين مالي شركت‌هاي نوپا، نوآور و دانش‌بنيان است. درجه اهميتي كه سرمايه‌گذاران خطرپذير براي محورهاي قابل مذاكره قائل هستند، يكي از چالش‌هاي مرتبط با اين نوع سرمايه‌گذاري است. علاوه بر اين، انعطاف‌پذيري سرمايه‌گذاران جزء حياتي فرآيند سرمايه‌گذاري خطرپذير است. هدف از اين پژوهش، شناسايي و رتبه‌بندي محورهاي قابل مذاكره با شركت‌هاي نوپا نزد سرمايه‌گذاران خطرپذير است. بدين منظور، محورهاي قابل مذاكره با بررسي ادبيات موضوع شناسايي شد و روايي محورها مورد ارزيابي و تاييد كارشناسان قرار گرفت. سپس نظرات 26 نفر از متخصصان صنعت سرمايه‌گذاري خطرپذير در ايران از طريق دو پرسشنامه در مقياس پنج درجه‌اي ليكرت جمع‌آوري شد. پايايي پرسشنامه‌ها، با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ تعيين شد. روش تحقيق بر اساس ماهيت و گردآوري داده‌ها، توصيفي پيمايشي و از نظر هدف، توسعه كاربردي است. در نهايت، داده‌ها با استفاده از الگوريتم تصميم‌گيري چند معياره (آنتروپي و تاپسيس) بر مبناي درجه اهميت و انعطاف‌پذيري تجزيه و تحليل و رتبه‌بندي شدند. نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه از جنبه ميزان اهميت و انعطاف‌پذيري، محورهاي قابل مذاكره با شركت‌هاي نوپا به ترتيب «سهام ممتاز»، «كنترل هيأت مديره»، «حق تقدم در خريد سهام جديد»، «مبلغ سرمايه‌گذاري» و «ارزش‌گذاري»، «شاخص‌هاي كليدي عملكرد»، «اولويت نقدشوندگي»، «سهام مالكيت»، «حقوق اطلاعاتي»، «واگذاري سهام مبتني بر زمان يا مايلستون»، «ضدرقيق‌شوندگي»، «حق فروش مشترك»، «الزام ساير سهامداران به فروش سهام خود»، «سهام تشويقي كارمندان»، «سود تقسيمي سهام»، «مشاركت در مانده پول‌ها»، « الزامات پرداختي سهامدار براي تداوم بازي» و «حق بازخريد سهام» رتبه‌بندي و اولويت‌بندي مي‌شوند.