تحليل چگونگي به كارگيري منابع فرهنگ اقليمي و بومي در توليد اثر خلاقه ادبي (مطالعه موردي اهل هوا و ترس و لرز غلامحسين ساعدي)

فرهنگ اقليمي، مجموع باورها، افكار، عواطف، روحيات و ارتباطات اعضاي جامعه بومي است كه يكي از منابع غني در توليد آثار ادبي شناخته مي‌شود. همين زمينه مشترك، شده‌است نويسندگان برجسته‌اي نظير جلال‌آل‌احمد و غلامحسين ساعدي در كنار خلق آثار ادبي به مطالعه و تحقيق و تدقيق در فرهنگ عامه مناطق مختلف ايران بويژه نواحي كمتر شناخته شده روي بياورند. نگارنده در اين مطالعه در پي آن است تا چگونگي به‌كارگيري عناصر فرهنگ اقليمي و بومي را در توليد اثر ادبي بر مبناي دو اثر غلامحسين ساعدي اهل هوا و ترس و لرز  بررسي كند. روش مطالعه تطبيقي- تحليلي است. نتيجه اين بررسي نشان مي‌دهد كه ساعدي در نگارش ترس و لرز عمده مصاديق و عناصر داستاني را نظير زمان، مكان، شخصيت‌هاي داستاني و گره‌افكني و گره‌گشايي از مجموعه باورهاي بومي و اقليمي مردم جنوب گرفته است؛ ‌به‌‌عنوان مثال زمان در ترس و لرز مطابق باورهاي عاميانه غيرتقويمي و اسطوره‌اي است.