گونۀ ادبي صلوات‌خواني در ادب عامه

يكي از گونه‌هاي ادبي شعر عامه صلوات‌خواني است كه به منظور تبرك‌بخشي و توسل به اولياي دين در موقعيت‌ها و مراسم مختلف خوانده مي‌شود و مخاطب را به فرستادن صلوات فرا مي‌خواند. غالباً اين اشعار را تحت تأثير موقعيت اجراي آنها زير عنوانهاي ديگر قرار مي‌دهند؛ براي مثال آنها را شعر كار، چاووشي يا سحري‌خواني در نظر مي‌گيرند حال اينكه هر يك گونه‌اي متمايز و مستقل است. در اين مقاله درصدد پاسخ به اين پرسش هستيم كه صلوات‌خواني از ديد ژانرشناسي چگونه شعري است و چه ويژگيهايي دارد. با در نظر گرفتن مطالعات ژانري ويژگيهاي متني و برون‌متني اين اشعار بررسي شد؛ ويژگيهايي همچون ساختار، محتوا، كاركرد و چگونگي تعامل ميان سرخوان و مخاطبان. در منابع مكتوب نمونه‌هاي اندكي از صلوات‌خواني وجود دارد؛؛ اما در همين نمونه‌هاي اندك، ساختار و ويژگيهاي واحدي به چشم مي‌خورد كه مي‌توان بر اساس آنها صلوات‌خواني را يك گونۀ ادبي مستقل به شمار آورد.