واكاوي تجربه‌هاي عرفاني انفسي در ديوان غزليات شمس بر مبناي نظريۀ هرمنوتيك گادامر

تصويرگريهاي نشأت‌گرفته از تجربه عرفاني انفسي در غزليات مولوي، تا كنون به طور اختصاصي و مستقل، يكجا و منتظم كاويده نشده است؛ اگرچه به نحوي كلي و كلان، اقسام و شاخه هاي خيال بنديها و تصوير آفريني هاي مولوي در چرخه پژوهش قرار گرفته است. اين پژوهش مدعي است كه مولوي در غزليات شمس توانسته است تصويرهاي ناب برجوشيده از تجربه دروني و شهودي خود را، كه عموماً غيرقابل‌توصيف‌است به زنجير بيان بكشد و اين رخدادي است نادر كه مولوي آن را پشت سر نهاده و موفّق شده است انتزاعي‌ترين تجربه‌ها را به زبان بياورد. در اين پژوهش، كه بر اساس شيوۀ توصيفي-تحليلي با ابزار كتابخانه‌اي و استنادي و در چارچوب نظري هرمنوتيك گادامر انجام شده است، پس از مروري بر نظريات پژوهشگران مختلف دربارۀ جداسازي تجربه عرفاني، آن دسته از غزليات ديوان شمس كه به طور خاص، نمودهايي از تجربيات عرفاني انفسي مولوي به‌شمار مي‌رود بر اساس احساس جاري در غزل به چهار دستۀ تفاخر و هشدار، بازخواست و ملامت، ضرورت بازشناسيخويشتن و شوق و بخشايش تقسيم‌بندي شده‌ و براي نمونه، غزلي از هر كدام از اين دسته‌ها، بررسي و تحليل قرار شده است.