اثر روش‌هاي آبياري بر بهره‌وري آب، عملكرد و اجزاي عملكرد اسفناج در شرايط اقليمي اهواز

با توجه به رشد فزاينده جمعيت و تغيير سبك زندگي روزمره، فشار بر منابع آب و خاك افزايش يافته و مديريت پايدار اين منابع اهميتي حياتي دارد. اين پژوهش با هدف ارزيابي و مقايسه اثرات آبياري جويچه‌اي، قطره‌اي سطحي و قطره‌اي زيرسطحي بر بهره‌وري آب، عملكرد و اجزاي عملكرد اسفناج در شرايط اقليمي خشك و نيمه‌خشك اهواز انجام شد. به اين منظور، آزمايشي در قالب طرح آماري بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تيمار روش آبياري شامل آبياري جويچه‌اي (FI)، آبياري قطره‌اي سطحي (SDI) و آبياري قطره‌اي زيرسطحي (SSDI) در سه تكرار در مزرعه پژوهشي دانشكده مهندسي آب و محيط زيست دانشگاه شهيد چمران اهواز در سال 1399 انجام شد. بر پايه نتايج، ميزان آب آبياري استفاده‌شده در تيمار FI برابر 1066 مترمكعب در هكتار و در تيمارهاي SDI و SSDI برابر 787 مترمكعب در هكتار بود كه كاهش 26% را نشان مي‌دهد. در تيمارهاي FI، SDI و SSDI متوسط عملكرد بوته اسفناج (مجموع وزن تر برگ و ساقه) به‌ترتيب برابر 23/56، 30/17 و 19/28 گرم و بهره‌وري آب آبياري برابر 0/35، 0/61 و 0/39 كيلوگرم بر مترمكعب بود. در هر دو پارامتر عملكرد و بهره‌وري آب آبياري، تيمار SDI برتري معني‌دار در سطح پنج درصد نسبت به دو تيمار ديگر داشت. اثر تيمار آبياري بر ويژگي‌هاي طول ريشه، طول ساقه، طول كل، تعداد برگ، تعداد برگ پژمرده، ميزان كلروفيل برگ و شاخص برداشت معني‌دار نبود. در مجموع، با در نظر گرفتن بهره‌وري آب به‌عنوان معيار، آبياري قطره‌اي سطحي نسبت به آبياري جويچه‌اي براي كشت اسفناج مناسبت‌تر است.