اثربخشي روان‌درماني وجودي بر عدم تحمل بلاتكليفي، پذيرش مرگ و احساس پوچي در بيماران بهبوديافته كوويد ۱۹ شهرستان اروميه

پيش‌زمينه و هدف: بيماري كوويد 19 بحراني جهاني بوده كه به دليل ايجاد ناراحتي روان‌شناختي، به بروز عوارض گوناگون از قبيل عدم احساس امنيت شخصي، اختلال در روابط اجتماعي و احساس امنيت مالي منجر شده است. اين مطالعه باهدف اثربخشي روان‌درماني وجودي بر عدم تحمل بلاتكليفي، پذيرش مرگ و احساس پوچي در بيماران بهبوديافته كوويد 19 انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: طرح پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل و جامعه آماري شامل تمامي بيماران بهبوديافته‌ي كوويد 19 شهر اروميه در سال 1399 بود. حجم نمونه آماري، 30 نفر (15 نفر گروه آزمايشي و 15 نفر گروه كنترل) از جامعه آماري مذكور بود كه به شيوه نمونه‌گيري در دسترس گزينش و به شيوه تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش جاي‌دهي شدند. براي گروه آزمايش 10 جلسه 90 دقيقه‌اي جلسات روان‌درماني وجودي به‌صورت برخط انجام شد و گروه كنترل هيچ درماني دريافت نكرد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي عدم تحمل بلاتكليفي (فريستون،1994) و نگرش زندگي (ري كر، 1992) و جهت تجزيه‌وتحليل آماري داده‌هاي بدست آمده، از آزمون تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين نمره عدم تحمل بلاتكليفي، پذيرش مرگ و احساس پوچي به ترتيب در مرحله قبل از مداخله در گروه كنترل 5.15±75.47، 2.12±3.27 و 3.90±18.93 و در گروه آزمايش 5.41±73.13، 1.68±3.13 و 2.31±18.73 بود. پس از مداخله ميانگين نمره عدم تحمل بلاتكليفي، پذيرش مرگ و احساس پوچي به ترتيب در گروه كنترل 6.91±74.73، 2.36±4.47 و 3.94±18.07 و در گروه آزمايش 5.55±54.93، 2.36±9.47 و 2.93±10.82 بود كه نسبت به قبل از مداخله ميانگين عدم تحمل بلاتكليفي و احساس پوچي در گروه آزمايش، پس از مداخله روان‌درماني وجودي در مقايسه با گروه كنترل به‌طور معناداري كاهش (0.01 P) و ميانگين پذيرش مرگ افزايش پيدا كرد (0.01 P).بحث و نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصل از اين مطالعه، مي توان نتيجه گرفت رواندرماني وجودي منجر به كاهش عدم تحمل بلاتكليفي و احساس پوچي و بهبود پذيرش مرگ در بيماران بهبوديافته كوويد ۱۹ مي شود.