اثربخشي كاهش استرس مبتني بر توجه آگاهي گروهي بر خستگي از شفقت و همدلي پرستاران

پيش‌زمينه و هدف: پرستاران به‌عنوان يكي از گروه‌هاي مهم در حوزه بهداشت و سلامت، در معرض مشكلاتي مانند خستگي از شفقت هستند كه همدلي به‌عنوان يك وِيژگي مهم موردنياز آن‌ها است؛ لذا مداخلات درماني جهت كاهش خستگي از شفقت و افزايش همدلي بايد موردتوجه قرار بگيرد. بر اين اساس پژوهش حاضر باهدف تعيين اثربخشي كاهش استرس مبتني بر توجه آگاهي گروهي بر خستگي از شفقت و همدلي پرستاران انجام شد.  مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يك مطالعه نيمه تجربي بود. تعداد 60 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان عارفيان اروميه در بهار و تابستان 1401، با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه كاهش استرس مبتني بر توجه آگاهي گروهي (30 نفر) و گروه كنترل (30 نفر) قرار گرفتند و پرسشنامه‌هاي خستگي از شفقت فيگلي (1995) و همدلي بارون-كوهن (2003) را پيش و پس از مداخله و پس از دو ماه پيگيري تكميل نمودند. داده‌ها با آزمون تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر و با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 تجزيه‌وتحليل شد. يافته‌ها: نتايج تحليل واريانس نشان داد مداخله كاهش استرس مبتني بر توجه آگاهي گروهي بر خستگي از شفقت (01/0 p) و همدلي (05/0 p) پرستاران اثربخش بود. همچنين اثرات مداخله درماني در خستگي از شفقت و همدلي تا مرحله پيگيري مجدد حفظ شده بود (01/0 p). بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌دست‌آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه مداخله كاهش استرس مبتني بر توجه آگاهي گروهي مداخله‌اي مؤثر در كاهش خستگي از شفقت و افزايش همدلي پرستاران بود. استفاده از اين مداخله در محيط‌هاي باليني براي كاهش مشكلات پرستاران در معرض استرس زياد در محيط كار توصيه مي‌شود.