ارتباط عدالت سازماني با تعهد حرفه‌اي و تاب‌آوري پرستاران شاغل در مراكز آموزشي -درماني دانشگاه علوم پزشكي همدان در سال 1400-1399

پيش‌زمينه و هدف: تاب‌آوري پرستاران در محيط‌هاي كاري پرتنش مي‌تواند اثرات فردي و سازماني مثبتي داشته باشد. بنابر مطالعات، درك كاركنان از عدالت سازماني بر تعهد حرفه‌اي و تاب‌آوري آن‌ها مؤثر است. پژوهش حاضر باهدف تعيين رابطه عدالت سازماني با تعهد حرفه‌اي و تاب‌آوري پرستاران شاغل در مراكز آموزشي - درماني دانشگاه علوم پزشكي همدان انجام شد.مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر يك مطالعه توصيفي - تحليلي از نوع همبستگي بوده كه در سال 1399 در بين 260 پرستار شاغل در مراكز آموزشي - درماني شهر همدان انجام گرفت. روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي نسبتي بود. ابزار پژوهش پرسش‌نامه شامل اطلاعات جمعيت‌شناختي، پرسشنامه عدالت سازماني نيهوف و مورمن، پرسش‌نامه تعهد حرفه‌اي جعفر آقايي و پرسش‌نامه تاب‌آوري كانر و ديويدسون بود. تحليل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 و با استفاده از آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره انجام شد. يافته‌ها: عدالت سازماني ادراك‌شده در سطح متوسط (0.78 ± 2.94)، تعهد حرفه‌اي در سطح بالا (0.64 ± 2.80) و تاب‌آوري در سطح متوسط (0.61 ± 2.65) بود. نتايج نشان داد كه عدالت سازماني و تعهد حرفه‌اي (0.013=P، 0.154=r) و تعهد حرفه‌اي و تاب‌آوري (0.001 P، 0.607=r) رابطه داشتند، اما عدالت سازماني و تاب‌آوري رابطه معنادار نداشتند (0.616=P، 0.031-=r). عدالت سازماني و تعهد حرفه‌اي با هم 0.379 از واريانس تاب‌آوري را تبيين مي‌كنند. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش نشان داد ادراك پرستاران از عدالت سازماني مي‌تواند تعهد حرفه‌اي را در آن‌ها بالا ببرد و تعهد حرفه‌اي بالاتر نيز مي‌تواند سطح تاب‌آوري آن‌ها را افزايش دهد. بنابراين، مديران پرستاري و بيمارستاني مي‌توانند با برنامه‌ريزي جهت ارتقاي سطح عدالت سازماني و تعهد حرفه‌اي پرستاران، سطح تاب‌آوري را در پرستاران افزايش دهند.