شيوع افسردگي در ميان بيماران دچار آسيب نخاعي در ايران: يك مرور سيستماتيك و متاآناليز

پيش‌زمينه و هدف: بيماران آسيب نخاعي به دليل كيفيت زندگي پايين و درجاتي از وابستگي به ديگران براي انجام فعاليت‌هاي روزمره، مستعد افسردگي هستند. مطالعات مختلف كه در ايران باهدف برآورد شيوع افسردگي در اين بيماران انجام شده است، نتايج متفاوتي را گزارش كرده است. مطالعه حاضر باهدف برآورد شيوع افسردگي در بيماران آسيب نخاعي در ايران انجام شد. روش كار: پايگاه‌هاي Magiran، SID، PubMed، Scopus و ISI تا ژانويه 2022 با كليدواژه‌هاي افسردگي، آسيب نخاعي و واژه‌هاي مترادف جستجو شد. تمامي مطالعات مشاهده‌اي منتشرشده به زبان فارسي و انگليسي كه شيوع يا فراواني افسردگي را گزارش كرده بودند وارد تحليل شدند. داده‌ها با مدل اثرات تصادفي و متارگرسيون تحليل شد. هتروژنيتي با Cochran’s Q test و I2 statistic ارزيابي شد. يافته‌ها: هفت مطالعه با حجم نمونه 1517 نفر وارد تحليل شد. شيوع كلي افسردگي 43 درصد (با فاصله اطمينان 95%: 57-30) بود. بر اساس تحليل متارگرسيون بين شيوع افسردگي با سال انتشار مقالات و حجم نمونه ارتباطي وجود نداشت. سوگيري انتشار (Publication bias) معني‌دار نبود (0.0505p=).نتيجه‌گيري: نزديك به نيمي از بيماران آسيب نخاعي در ايران از افسردگي رنج مي‌برند. با توجه به اينكه افسردگي مي‌تواند علاوه بر كاهش كيفيت زندگي و تبعيت از درمان، آن‌ها را مستعد افكار خودكشي و ساير مشكلات رواني كند، شناسايي افراد در معرض خطر براي ارائه مراقبتي‌هاي بهداشتي درماني بيشتر ضروري به نظر مي‌رسد.