استقلال حرفه‌اي و ارتباط آن با تعهد سازماني در پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه در مراكز آموزشي-درماني اروميه در سال 1401

پيش‌زمينه و هدف: استقلال يك فاكتور مهم و ضروري در حرفه پرستاري محسوب مي‌شود. استقلال در محيط كاري مي‌تواند بر عوامل مختلفي تاثيرگذار باشد كه از آن جمله مي‌توان به ابقاي پرستاران در حرفه و تعهد كلي به حرفه اشاره كرد. مطالعه حاضر باهدف تعيين ميزان استقلال حرفه‌اي و ارتباط آن با تعهد سازماني پرستاران شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه بيمارستان‌هاي اروميه انجام گرديد. مواد و روش كار: اين مطالعه توصيفي و از نوع مقطعي-همبستگي بر روي 385 پرستار شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه در سال 1402-1401 انجام شد. نمونه‌گيري به روش سهميه انجام شده و جمع‌آوري داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي دموگرافيك، پرسشنامه استقلال حرفه‌اي Varjus و تعهد سازماني Porter انجام شد. ارتباط بين متغيرهاي دموگرافيك و مؤلفه‌هاي اين تحقيق از آزمون تي تست مستقل و آنوا؛ همچنين براي بررسي ارتباط بين استقلال حرفه‌اي و تعهد سازماني پرستاران از آزمون ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج مطالعه، با توجه به ميانگين و انحراف معيار استقلال حرفه‌اي پرستاران (62/16±57/63) و تعهد سازماني (34/12±12/61)؛ استقلال حرفه‌اي و تعهد سازماني پرستاران شاغل در بخش مراقبت‌هاي ويژه در حد متوسط بود. بين استقلال حرفه‌اي و تعهد سازماني رابطه مثبت معني‌دار مشاهده شد. )05/0p ). بحث و نتيجه‌گيري: با ارتقاي استقلال حرفه‌اي پرستاران مي‌توان تعهد سازماني آن‌ها را بهبود داد، كه اين امر باعث افزايش كيفيت مراقبت ارائه شده توسط پرستاران مي‌شود. لذا اتخاد استراتژي‌هاي مناسب و سياست‌هاي لازم توسط مديران جهت بهبود استقلال حرفه‌اي پرستاران توصيه مي‌شود.