ارتباط مراقبت‌هاي زايماني پزشكي شده با ترس از زايمان و تجربه زايماني در زنان نخست‌زا با زايمان طبيعي در بيمارستان فاطمه زهراي مياندوآب در سال 1401: يك مطالعه مقطعي

پيش‌زمينه و هدف: پزشكي شدن فرآيندي است كه طي آن مشكلات غيرپزشكي و اجتماعي به‌عنوان مشكلات پزشكي تعريف‌شده و مديريت مي‌شوند. امروزه مداخلات پزشكي غيرضروري در بارداري‌ها و زايمان‌هاي كم‌خطر بيش‌ازحد مورداستفاده قرار مي‌گيرد كه منجر به مداخله بيش‌ازحد در دوران بارداري و زايمان مي‌شود. تحقيقات ارتباط مداخلات غيرضروري با ترس از زايمان و تجربيات زايماني را نشان مي‌دهد. اين مطالعه باهدف تعيين ارتباط مراقبت‌هاي زايماني پزشكي شده با ترس از زايمان و تجربه زايماني در زنان نخست‌زا انجام شد.مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي از نوع مقطعي-همبستگي است كه بر روي 250 نفر از زنان حامله نخست‌زا با زايمان طبيعي مراجعه‌كننده به بيمارستان فاطمه زهرا مياندوآب با روش نمونه‌گيري در دسترس در سال 1401 انجام شد. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه مشخصات فردي و سوابق مامايي، پرسشنامه ترس از زايمان ويجما، پرسشنامه تجارب زايماني و چك‌ليست مراقبت‌هاي پزشكي شده ليبر و زايمان بود كه پس از كسب رضايت آگاهانه از نمونه‌ها تكميل شد. براي تحليل اطلاعات از آزمون‌هاي تي تست و كاي دو، تحليل واريانس و رگرسيون لوجستيك و ضريب همبستگي با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16 انجام شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد ميانگين نمره كلي ترس از زايمان 8.99±74.93 و ميانگين نمره تجربه زايماني 3.42±41.34 بود. بستري قبل از شروع دردهاي زايماني، مانيتورينگ مداوم جنين، پاره كردن زودرس كيسه آب با داشتن ترس شديد زايماني ارتباط مستقيم داشتند. مانيتورينگ مداوم جنين، اينداكشن و تقويت دردهاي زايماني، فشار فوندال حين زايمان به‌طور معني‌داري با داشتن تجربه زايماني ارتباط معكوس داشتند. بحث و نتيجه‌گيري: برخي از مداخلات مامايي غيرضروري باعث افزايش ميزان ترس از زايمان و تجربه نامطلوب زايمان مي‌شود. به نظر مي‌رسد لازم است سياست‌هاي بهداشتي براي مراقبت‌هاي مناسب براي زايمان‌هاي كم‌خطر تعديل شود.