ارتباط خودكارآمدي و حمايت اجتماعي ادراك‌شده با قصد فرزند آوري در زنان متأهل شهر البرز در سال 1402

پيش‌زمينه و هدف: كاهش نرخ باروري كل به زير سطح جايگزين جمعيت و كاهش سالانه جمعيت يكي از مسائل امروز جامعه ايران است. مطالعه حاضر باهدف تعيين ارتباط خودكار آمدي و حمايت اجتماعي ادراك‌شده بر قصد فرزند آوري در زنان متأهل انجام شد.مواد و روش كار: اين پژوهش توصيفي از نوع مقطعي–همبستگي است كه از تير 1401 تا مهر 1402 بر روي 345 زن واجد شرايط در 8 پايگاه منتخب وابسته به دانشگاه علوم پزشكي البرز انجام شده است. نمونه‌گيري به‌صورت دومرحله‌اي انجام شد. ابتدا نمونه‌گيري به‌صورت طبقه‌اي جهت انتخاب پايگاه‌ها انجام شد. سپس مشاركت‌كنندگان به شيوه تصادفي ساده انتخاب شدند. گردآوري داده‌ها از طريق پرسشنامه شامل پرسشنامه دموگرافيك، گرايش به باروري، خود كارآمدي و حمايت اجتماعي ادراك‌شده انجام شد. از نرم‌افزار SPSS نسخه 28 جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها استفاده شد. از آزمون‌هاي ANOVA تست تعقيبي توكي، آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي چندگانه استفاده گرديد.يافته‌ها: متغير خودكارآمدي با قصد فرزند آوري همبستگي معكوس و معناداري داشت (0.199-=r، 0.001 P). متغير حمايت اجتماعي ادراك‌شده با قصد فرزند آوري همبستگي مستقيم و معناداري داشت (0.112=r، 0.05 P). خودكارآمدي و حمايت اجتماعي ادراك‌شده تأثير معناداري بر قصد فرزند آوري نداشتند. از بين متغيرهاي دموگرافيك، متغير كارمند بودن (β= -0/219, P 0/005) پيشگويي‌كننده منفي قصد فرزند آوري بود. بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس مطالعه حاضر، ويژگي‌هاي جمعيت شناختي بر قصد فرزند آوري تأثير داشتند. به‌طوري‌كه كارمند بودن عامل تهديدكننده‌اي براي قصد فرزند آوري در زنان محسوب مي‌گردد. لذا، حمايت‌هاي دولتي مانند دوركاري زنان شاغل، تعداد روزهاي مرخصي بيشتر يا مرخصي ساعتي (جهت شيردهي يا سركشي به فرزند)، ساخت مهدكودك‌هاي سازماني كم‌هزينه و باكيفيت و همكاري بيشتر با زنان شاغل مي‌تواند كمك‌كننده باشد.