مقايسه تأثير ورزش مغزي و رابطه‌درماني والد-كودك بر اختلالات رفتاري كودكان مبتلا به اختلال طيف اتيسم: يك كارآزمايي باليني تصادفي‌سازي‌شده

پيش‌زمينه و هدف: با توجه به پيامدهاي متعدد مشكلات رفتاري در كودكان مبتلا به اختلال طيف اتيسم (ASD)، مطالعه حاضر باهدف مقايسه تأثير ورزش مغزي (BG) و رابطه‌درماني والد-كودك (CPRT) بر اختلالات رفتاري كودكان مبتلا به ASD در شهرهاي كاشان و اراك در سال 1399 انجام شد.مواد و روش‌ها: در اين كارآزمايي باليني، 36 كودك واجد شرايط به‌صورت در دسترس انتخاب و با تصادفي‌سازي بلوكي به دو گروه مداخله اختصاص داده شدند. مداخلات BG و CPRT به ترتيب بر اساس دستورالعمل‌هاي دنيسون و لندرث-براتون در 10 جلسه اجرا شدند.پرسشنامه‌هاي مشخصات دموگرافيك، راتر و ريون تكميل گرديد. اختلالات رفتاري توسط زيرمقياس‌هاي رفتارهاي كليشه‌اي، ارتباط و تعاملات اجتماعي گارس-2 در شروع، پايان مداخله و دو ماه بعد بررسي شد. داده‏هاي 28 كودك (BG و CPRT به ترتيب 15 و 13) بر اساس طرح‌هاي ازپيش‌تعيين‌شده و قصد درمان توسط كاي‌دو، فيشر، تي-مستقل و آناليز واريانس با اندازه‏هاي تكراري تحليل شدند.يافته‌ها: تفاوت معني‌داري بين مشخصات دموگرافيك در دو گروه وجود نداشت. نتايج در هر دو طرح تحليل، نشان‌دهنده عدم معني‌داري اثر متقابل زمان و مداخله و اثر گروه و همچنين معني‌داري اثر زمان (0.0001 p) بر شدت اختلال رفتاري بود. در پايان مداخله و دوره پيگيري، تفاوت معني‌داري در شدت اختلال رفتاري بين دو گروه وجود نداشت.بحث و نتيجه‌گيري: هريك از مداخلات BG و CPRT به‌تنهايي مي‌توانند اختلالات رفتاري در ASD را كاهش دهند و تفاوت چنداني در ميزان اثربخشي نداشتند. لذا بسته به شرايط و امكانات موجود، حداقل يكي از مداخلات مذكور جهت كاهش شدت اختلالات رفتاري در كودكان مبتلا به ASD پيشنهاد مي‌شود.