ارزيابي كارآيي علف‌كش‌هاي انتخابي در كشت نشايي چغندرقند (Beta vulgaris L.) و تعيين بهترين زمان كاربرد آنها

به‌منظور تعيين كارآيي علف‌كش‌هاي انتخابي چغندرقند و بهترين زمان كاربرد آنها در كشت‌هاي نشايي اين گياه، آزمايشي در دو منطقه كرمانشاه و مشهد در سال 1399 در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با 11 تيمار و چهار تكرار اجرا شد. تيمارهاي آزمايش شامل: كاربرد تريفلورالين (در سه زمان قبل از نشاكاري و بعداز ظهور برگ‌هاي دوم و چهارم)، فن‌مديفام + دس‌مديفام + اتوفومزيت (فن‌دس‌اتو) (در زمان ظهور برگ چهارم)، كلريدازون (در دو زمان بعد از نشاكاري و قبل از اولين آبياري و در مرحله 4-2 برگي)، سيكلوات (قبل از نشاكاري)، سيكلوات + تريفلورالين (قبل از نشاكاري)، متاميترون (بلافاصله بعد از نشاكاري)، متاميترون + فن‌دس‌اتو ( به‌ترتيب بعداز نشاكاري و در مرحله ظهور برگ چهارم) و شاهد وجين علف هرز. نتايج اين بررسي نشان داد كه كاربرد علف‌كش متاميترون (در مقدار 3 ليتر در هكتار بلافاصله بعداز نشاكاري) و هم‌چنين متاميترون+فن‌دس‌اتو( در مقادير 1/5+3 ليتر در هكتار بلافاصله بعداز نشاكاري و در مرحله ظهور برگ چهارم در چغندرقند) بيش از 85 درصد علف‌هاي هرز را كنترل كردند (به‌ترتيب حدود 90 و 88 درصد براي منطقه كرمانشاه و 62 و 83 درصد براي منطقه مشهد). بيشترين عملكردريشه چغندرقند نيز از تيمارهاي متاميترون (در مقدار 3 ليتر در هكتار بلافاصله بعداز نشاكاري) (به‌ميزان حدود 84 تن در هكتار براي كرمانشاه) و متاميترون + فن‌دس‌اتو (در مقادير 1/5+3 ليتر در هكتار در بلافاصله بعداز نشاكاري و در مرحله ظهور برگ چهارم در چغندرقند) (به‌ميزان حدود 64 تن در هكتار براي مشهد) حاصل شد و از اين جهت، كاربرد اين علف‌كش‌ها جهت كنترل مطلوب علف‌هاي هرز در كشت‌هاي نشايي چغندرقند توصيه مي‌شوند.