تأثيرآموزش سيرۀ تربيتي معصومين (ع) بر مسئوليت پذيري، نگرش و توانايي معنوي دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير سيرۀ تربيتي پيامبر (ص) و ائمه (ع) بر مسئوليت‌ پذيري و نگرش و توانايي معنوي دانش‌ آموزان پسر، مقطع متوسطۀ دوم، صورت گرفت. اين تحقيق به روش شبه‌ آزمايشي با دو گروه آزمايش و دو گروه گواه انجام شد. جامعۀ آماريِ تحقيق شامل كليۀ دانش‌ آموزان پسر، مقطع متوسطۀ دوم در شهرستان نجف‌ آباد در سال تحصيلي 1401-1402، بود و با روش نمونه‌ گيري خوشه‌ اي چند مرحله‌ اي، چهار مدرسه و از هر مدرسه يك كلاس انتخاب شد و 48 نفر در دو گروه آزمايش و 51 نفر نيز در دو گروه گواه شركت كردند. براي گردآوري داده‌ ها از پرسشنامۀ مسئوليت‌ پذيري چندبعدي، بر مبنايِ متون اسلامي و پرسشنامۀ نگرش و توانايي معنوي استفاده گرديد. روايي اين پرسشنامه ‌ها به ‌دستِ متخصصان موضوعي و پايايي پرسشنامه‌ ها نيز به ‌دستِ آلفاي كرونباخ بررسي و مورد تأييد قرار گرفت. براي تحليل داده‌ ها از آمار توصيفي و تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته‌ ها نشان داد، آموزش سيرۀ پيامبر (ص) و ائمه (ع) بر روي يكي از مؤلفه ‌هاي مسئوليت، همچون مسئوليت در برابر طبيعت، داراي تأثير معني‌ دار نيست. امّا بر روي بقيه مؤلفه ‌هاي مسئوليت ‌پذيري، همچون مسئوليت دربرابرِ خود، مسئوليت در برابر اجتماع و مسئوليت در برابر خداوند، تأثير معني ‌داري دارد. همچنين اجراي برنامۀ آموزش سيرۀ پيامبر (ص) و ائمه (ع) در گروه آزمايش بر روي نگرش و توانايي معنوي دانش‌آموزان داراي تأثير معني‌ داري داشت؛ در نتيجه با توسعۀ برنامه ‌هاي آموزشي، مبتني بر سيرۀ پيامبر (ص) و ائمۀ اطهار (ع) در مراكز آموزشي، مي‌ توان مسئوليت‌ پذيري و نگرش و توانايي معنوي دانش‌ آموزان را ارتقاء بخشيد.