باور‌هاي والدگري در نمونه‌اي از مادران ايراني مطالعه اي پديدار‌شناسانه

پژوهش حاضر با هدف بررسي باورهاي والدگري در نمونه‌اي از مادران ايراني طراحي شده است. اين پژوهش از نوع مطالعات كيفي با رويكرد پديدارشناسي است. نمونه‌ها تا رسيدن به حد اشباع به‌صورت غير تصادفي هدفمند انتخاب شدند. براي بررسي باورهاي والدگري مادران مصاحبه‌ نيم‌ساختاريافته‌اي براساس تكنيك قيف تدوين گرديد. نتايج تحليل كيفي مصاحبه‌ها‌ نشان داد كه از ديدگاه مادران ايراني، اطاعت و حرف‌شنوي، ادب و احترام، استفلال و توانايي دفاع از خود و عاقل و منطقي بودن از جمله مهم‌ترين ويژگي‌هاي يك كودك خوب، صبور بودن از جمله مهم‌ترين ويژگي‌ يك مادر خوب، مهربان و باجذبه بودن مهم‌ترين ويژگي يك پدر خوب و تحصيلات عاليه به‌عنوان مهم‌ترين ويژگي‌ ايده‌آل كودك در بزرگسالي، صبوري در برابر كودك به‌عنوان بهترين روش تربيتي، پرخاشگري و خصمانه رفتار كردن با كودك به‌عنوان بزرگ‌ترين اشتباه والد، ادب و احترام به‌عنوان ارزش‌ ايده‌آل براي انتقال به كودك، هديه خريدن به‌عنوان بهترين روش تشويقي و محروم كردن به‌عنوان بهترين روش تنبيهي شناخته مي‌شود. با توجه به تحليل كيفي مصاحبه بر اساس تكنيك قيف‌، شش باور زيربنايي‌تر والدگري در نظام باورهاي نمونه آماري پژوهش نقش بسته بود: تأييدطلبي و وجهه مثبت اجتماعي، فرديت‌طلبي و آزادي‌خواهي، احساس مسئوليت مادرانه و عذاب وجدان در قبال آن، برتري‌جويي، انحصارطلبي و ترسِ از دست دادن و نيز پدر به‌عنوان اسطوره‌اي قدرتمند. كه در ميان آنها باور احساس مسئوليت مادرانه و عذاب وجدان در قبال آن، فراگيرتر بود. در جمع‌بندي كلي از مجموع يافته‌ها مي‌توان چنين تبيين كرد كه باور احساس مسئوليت مادرانه به‌عنوان باور زيربنايي فراگير، بر لايه‌هاي سطحي‌تر تجارب مادران از والدگري اثر‌گذار است.