نگاشت نظام مسائل سياستگذاري توليد علم نافع

در پژوهش حاضر سعي شد با بهره‌گيري از روش تحليل محتوي كيفي و با نمونه‌گيري هدفمند و به‌وسيله مصاحبه نيمه‌ساختاريافته با 14 نفر از خبرگان و صاحب‌نظران علمي و اجرايي و دركي نظام‌مند از مسائل موجود در سياستگذاري توليد علم نافع در نظام آموزش عالي كشور ارائه گردد. در گام بعدي، مسئله‌بندي و لايه‌بندي مسائل از طريق اجراي گروه كانوني و با مشاركت 6 نفر از افراد شركت‌كننده در مصاحبه‌‌‌هاي نيمه‌ساختار يافته انجام يافت. مصاحبه‌‌هاي انجام شده در هر دو مرحله (نيمه‌ساختاريافته و گروه كانوني) ضبط شدند و به شيوه مبتني بر الگوي گرانهايم و لاندمن (2004) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌‌هاي پژوهش نشان داد كه مسائل سياستگذاري توليد علم نافع را مي‌توان در هشت مضمون (مسئله)؛ «ضعيف بودن پيوند بين دانشگاه و جامعه»، «نبود نظام نظارت و اعتبارسنجي مناسب براي رتبه‌بندي و تضمين كيفيت نهاد‌هاي علمي»، «ناكارآمدي نظام ارتقاء مرتبه اعضاي هيئت علمي در جهت‌دهي فعاليت‌‌هاي اعضاي هيئت علمي به‌سمت نياز‌ها و مسائل كشور»، «نبود نظام مديريت ملي و يكپارچه پژوهش در كشور»، «ناكارآمدي شيوه تأمين و تخصيص منابع مالي پژوهش»، «پايين بودن منابع مالي و اقتصادي اختصاص يافته به پژوهش و توليد علم»، «مبتني نبودن سياستگذاري‌‌هاي علم بر آمايش آموزش عالي» و «ضعف در آموزش‌‌هاي كاربردي و آموزش پژوهش‌محور» ارائه نمود. همچنين لايه‌بندي مسائل فوق بر مبناي سه معيار گلوگاهي بودن مسئله، رابطه علت و معلولي بين مسائل و ويژگي برتري و نازسازگاري نشان داد كه مسئله «مبتني نبودن سياستگذاري‌‌هاي علم بر آمايش آموزش عالي» لايه اصلي در نظام مسائل سياستگذاري توليد علم نافع محسوب مي‌گردد.