امكان زندگي معنادار در يك جهان موجبيتي با انبساط فزاينده كيهاني

پرسش اصلي مقاله حاضر اين است كه آيا اين ادعاي طبيعت‌گرايان موجه است كه بحث از «امكان‌ معناداربودن زندگي» وابسته به دستاورد‌هاي علمي، به‌ويژه فيزيك مدرن است. در اين راستا ابتدا دو مفهوم از يكديگر متمايز مي‌شوند: يكي «معناي زندگيِ نوع (يا گونه) انسان» در جهان (به ‌اختصار «معناي زندگي») و ديگري «معنا در زندگي يك انسان مشخص». (به ‌اختصار «معنا در زندگي). سپس بر اساس دو مفهوم مزبور، دو چالش متناظر، كه طبيعت‌گرايان براي هدفمندي جهان و نيز معناداري حيات و زندگي انسان مطرح كرده‌اند، مورد شرح و بررسي قرار مي‌گيرد: مسئله اول مرتبط با يافته‌‌ها و مدل‌هاي كيهان‌شناسي مدرن در خصوص سرگذشت و سرنوشت جهان و نيز تصوير آن از جايگاه فضا ـ زماني انسان در جهان فيزيكي و مسئله دوم مرتبط با مناقشه موجبيت‌گرايي/ ناموجبيت‌گرايي در فيزيك، به‌ويژه مكانيك كوانتمي است. در اين مقاله، ادعاي طبيعت‌گرايان مبني بر نفي معناي زندگي (مفهوم اول)، به تفصيل مورد بررسي و نقد قرار مي‌گيرد سپس نشان داده مي‌شود كه برخلاف ادعاي طبيعت‌گرايان، دفاع از امكان‌پذيري معنا در زندگي (مفهوم دوم) به‌هيچ‌وجه مستلزم پيروي از تعبير ناموجبيت‌گرايانه مكانيك كوانتمي و تعميم آن به جهان ماكروسكپي نيست. در ادامه نيز ضمن نقد و طرد رهيافت‌هاي سلبي به مسئله معنا در زندگي در جهان موجبيتي، رهيافت‌هاي ايجابي براي دفاع از امكان معنا در زندگي در جهان موجبيتي مورد شرح و بررسي قرار مي‌گيرند.