الگوي سياستي مردمي‌سازي ديپلماسي فرهنگي در جمهوري اسلامي ايران مبتني بر تجربه‌نگاري نمونه‌هاي منتخب ايراني

با عنايت به بيانات امامان انقلاب اسلامي و اسناد بالادستي نظام جمهوري اسلامي، بايد گفت همان‌گونه كه مردم در عرصه‌هاي گوناگون اين انقلاب نقش محوري داشته‌اند، در عرصه بين‌المللي نيز مي‌توانند و بايد نقش كليدي و مؤثري ايفا كنند و به تعبير اين پژوهش لازم است «مردمي‌سازي ديپلماسي فرهنگي» صورت گيرد. اگرچه مشاهده وضع موجود نشان مي‌دهد اين امر مهم با اينكه با ورود به گام دوم انقلاب اسلامي اهميت مضاعفي نيز يافته ولي آن‌چنان‌كه بايد و شايد، تحقق نيافته است. اين پژوهش با روش تجربه‌نگاري برخي نمونه‌هاي منتخب ايراني، به‌دنبال تدوين الگوي سياستي ديپلماسي فرهنگي مردمي است و تلاش دارد ابعاد و مؤلفه‌هاي چنين الگويي را شناسايي و ميان‌شان پيوند برقرار كند. بدين منظور براي گردآوري داده‌ها، روش اسنادي، مشاهده (مشاركتي و غيرمشاركتي) و مصاحبه نيمه‌ساخت‌يافته به‌كار گرفته شده و از روش تحليل مضمون نيز براي تحليل داده‌‌ها استفاده شده است. نتايج نشان مي‌دهد به‌طور كلّي مردمي‌سازي ديپلماسي فرهنگي در ايران محقق نشده است. همچنين در پاسخ به سؤال اصلي پژوهش، الگوي سياستي ويژه‌اي براي مردمي‌سازي ديپلماسي فرهنگي در ايران به‌دست آمد كه هفت بُعد را در بر مي‌گيرد: بازيگران مردمي، مزيت‌ها، عرصه‌هاي محيطي، ابعاد، ساختار اجرايي، ساختار سياست‌گذاري و راهكارها.