گونه شناسي مطالعات ايراني در قلمرو جهاني شدن/ سازي آموزش عالي

جهاني‌شدن/ سازي به پديده‌اي بدل شده است كه همچنان بر بسياري از قلمرو‌هاي كنش كنوني بشر سايه انداخته است. از اين‌رو، ژر‌ف‌كاوي درباره رهاورد‌هاي خوانش‌هاي گوناگون از اين پديده كه به گفتمان‌‌ها و كنش‌هاي ناسازواري انجاميده است گريزناپذير به‌نظر مي‌رسد. هدف اين مقاله، دريافت سوگيري مطالعات ايراني در قلمرو جهاني‌شدن/ سازي آموزش‌عالي است. نخست با بازنگري ادبيات نظري، چارچوبي براي گونه‌شناسي فراهم شد. در گام دوم، پس از غربال روشمند از ميان 70 مقاله، 29 مقاله براي بازكاوي، برگزيده شد. يافته‌‌ها برپايه بازكاوي محتوايي به گونه‌شناسي سه‌گانه‌اي از اين مطالعات انجاميد: مطالعات همسو با رويكرد نوليبرال (55 درصد)، مطالعات بازمانده از بازشناسي دو رويكرد يا آشفته (38 درصد) مطالعات نقادانه/ دگرانديشانه (7 درصد). بر پايه الگو‌هاي گونه‌شناسي دانشگاهي، مطالعات بازكاوي شده، در دوگونه دانشگاه پژوهشي/ پايدار و نهاد‌هاي آموزش‌عالي صنفي/ شركتي/ بنگاهي جاي گرفتند. رهيافت‌هاي چنين داده‌هايي كم و بيش، مي‌تواند روشنگر برخي از كاستي‌‌ها و دشواري‌هاي آموزش‌عالي ايران در رويارويي با پديده جهاني‌شدن/ سازي انگاشته شود كه در چارچوب دو پرسش پژوهشي، پايان بخش اين مقاله است.