وضعيت نوآوري در حكمراني و رهبري دانشگاه‌هاي‌ سطح يك ايران

هدف اين پژوهش، گزارش وضعيت نوآوري در حكمراني و رهبري دانشگاه‌هاي سطح يك ايران است. در اين پژوهش كيفي با مرور اسناد علمي و تلفيق الگوي دانشگاه نوآور برتون كلارك و چارچوب راهنماي دانشگاه‌هاي نوآور اروپا، يك چارچوب راهنما و مدل مفهومي در 17 بُعد طراحي شده، سپس، داده‌‌ها و اطلاعات مورد نياز از دانشگاه‌هاي سطح يك تهران، شهيد بهشتي، شريف، تربيت مدرس، اميركبير، علامه طباطبائي، علم و صنعت ايران، خواجه نصيرالدين طوسي جمع‌آوري شده است. داده‌هاي واقعي نشان مي‌دهد كه دانشگاه‌هاي ايران به‌طور عام و دانشگاه‌هاي سطح يك به‌طور خاص، علي‌رغم برخي مسائل، كاستي‌‌ها و كژكاركردي‌‌ها، سرشار از تحولات مثبت و نوآوري‌هاي كوچك، متوسط و بزرگ و تدريجي و بنيادي‌اند. نوآوري دانشگاه‌هاي سطح يك در حوزه حكمراني و رهبري «متوسط» ارزيابي شده است. از ميان ابعاد و عناصر نوآوري در حكمراني و رهبري، بُعد «راهبري هيئت امنايي» داراي كمترين امتياز و در «وضعيت خيلي‌ ضعيف» و بُعد «ساختار و تشكيلات» و بُعد «برنامه‌ريزي و پايش» داراي بيشترين امتياز و در «وضعيتِ عالي» ارزيابي شده‌ است. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، تلاش براي نوآوري در كاركرد‌هاي آموزشي، پژوهشي و فرهنگي ـ اجتماعي، كارآفريني، توسعه دانشجو و استاد در دانشگاه‌هاي سطح يك ضروري است و اين دانشگاه‌‌ها و نظام آموزش عالي در برخي ابعاد اساسي حكمراني و رهبري علمي نظير راهبري هيئت امنايي و توسعه فرهنگ علمي، نيازمند نوآوري‌هاي جدي هستند.