مطالعۀ پديدارشناختي تجربۀ تنهايي در بين دانشجويان با رويكرد تفسيري (مورد مطالعه: دانشجويان پسر خوابگاه شهيد آشتياني دانشگاه علامه طباطبايي)

مقالۀ حاضر با هدف واكاوي تجربۀ تنهايي در دانشجويان خوابگاهي پسر دانشگاه علامه طباطبايي و شناخت راهبردهاي آن‌ها در مواجهه با اين تجربه نوشته شده است. براي نيل به اين مقصود، به‌منظور تأمين حساسيت نظري مقاله، چهار رويكرد كنش متقابل، روان‌پويشي، اگزيستانسيال (وجودي) و شناختي انتخاب شدند و در بخش روش نيز، از پديدارشناسي تفسيري استفاده شد. تحليل پديدارشناسانۀ تفسيري، هر دو سنت پديدارشناسي هرمنوتيكي و متعالي را يكپارچه مي‌كند و با استفاده از اصول نظري پديدارشناسي هرمنوتيكي و خاص‌انگاري، به كشف معنابخشي افراد به تجربه‌هاي مهم مبادرت مي‌ورزد. نمونه هاي مورد مطالعه به تعداد 12 نفر، با استفاده از نمونه‌گيري هدفمند، از ميان دانشجويان خوابگاه شهيد آشتياني دانشگاه علامه طباطبايي انتخاب شدند. در نهايت، با اتكا به روش پديدارشناسي تفسيري و چارچوب مفهومي مناسب، مضامين اصلي «جامعۀ رقابتي»، «جامعۀ نظارتي و ناامن»، «حكمفرمايي سكوت» و «جامعۀ يكرنگ» حاصل شدند و سه تاكتيك «انكار تنهايي»، «درون ‌گرايي» و «انفعال» به‌عنوان راهبردهاي دانشجويان در مواجهه با تنهايي كشف شدند.