ريشه‌هاي ديني و تاريخي تابو سازي قدرت

اين مقاله مدعي است كه با «تابوسازي» و نه تابوبودنِ ذاتيِ قدرت مواجهيم. موضوع را با تمركز بر مصداق آشنا و نزديكي دنبال كرده و نشان داده‌ايم كه دولت‌ستيزي‌ها لزوماً و منحصراً برآمده از دولت‌گريزي نيستند و ممكن است حتي به دولت‌سازي نيز منتهي شوند. از آنجا كه دعاويِ متضمن مذموم‌شماريِ قدرت نوعاً مستند به عقبه‌هاي ديني و تاريخي بوده‌اند، لاجرم به بررسي اين زمينه‌‌ها در ايران و اسلام پرداخته‌ايم. در بررسي ادبيات مذموم‌شماريِ قدرت، با نظريات تاريخيِ «استبدادشرقي»، «شيوه‌ توليد آسيايي»، «دولت رانتير» و «شرق‌شناسي» مواجه شديم كه بر پايه‌ ويژه‌سازيِ شرق و آسيا و ايران ارائه شده بودند و در تأملات دين‌پژوهانه‌‌ اخير، با نظرياتي درباره‌ «مكان دين در جامعه»، «بنيادگرايي اسلامي» و «اقتدارگرايي اسلام». مرور اين نظرياتْ مؤيدِ وجود يك رقابتِ آشكار و پنهان در دستيابي به قدرت و كارسازي‌ عليه آن به منظور از ميدان به‌در كردنِ رقباي احتمالي و بالقوه‌ غرب و مدرنيته بوده است.