جايگاه برند ملي در مدل توسعه منطقه‌اي سواحل مكران (مبتني بر تحليل اسناد بالادستي)

امروزه بسياري از كشورها با توجه به ظرفيت‌هاي داخلي و فرصت‌هاي بين‌المللي، در راستاي ساخت برند ملي تلاش مي‌كنند تا هويت ملي خود را ارتقا بخشيده و تصوير قدرتمند و الهام بخش در اذهان خارجي ارائه نمايند. پيشرفت و آباداني سواحل مكران متكي به در اختيار داشتن استراتژي توسعه منطقه‌اي (RDS) منحصر به فردي است كه الزامات آن از اسناد بالادستي و سياست‌هاي كلي كشور حاصل مي‌شود. پرسش اصلي پژوهش آن است كه مفهوم برند ملي از چه جايگاهي در مدل توسعه منطقه‌اي سواحل مكران مبتني بر اسناد بالادستي برخوردار است؟ پژوهش حاضر با استفاده از روش تحليل مضمون، اسناد بالادستي و سياست‌هاي كلي منتخب (سند چشم‌انداز 1404، سياست‌هاي كلي برنامه ششم و هفتم توسعه، سياست‌هاي كلي اقتصاد مقاومتي و پيش‌نويس سند الگوي اسلامي- ايراني پيشرفت) كشور را مورد بررسي قرار داد و هشت الزام در مدل توسعه منطقه‌اي مكران را نتيجه‌گيري نمود. نتايج نشان ميدهد كه در نگاه سياستگذار، تحقق توسعه سواحل مكران منوط به تدوين برنامه‌هاي ملي مبتني بر مزيت‌هاي منطقه‌اي، تبديل منطقه مكران به مجموعه مراكز بزرگ و قطب‌ هاي اقتصادي با نقش بين‌المللي، رونق ديپلماسي اقتصادي (با اولويت همسايگان و كشورهاي اسلامي)، فعال‌سازي نقش ترانزيتي (با تاكيد بر راهگذر شمال- جنوب)، اهتمام به رفتار حمايت‌گرايانه دولت از توسعه منطقه‌اي مكران، اولويت به صنايع و كسب‌وكارهاي دانش‌بنيان، ساخت برند ملي، تقويت گردشگري و صادرات صنايع دستي است. بنابر اين نتايج، برندسازي ملي در مدل توسعه منطقه‌اي سواحل مكران مورد توجه جدي اسناد بالادستي و سياست‌هاي كلي جمهوري اسلامي ايران بوده است و در مقايسه با ديگر الزامات مربوط به اين مهم به جهت فراواني تاكيد، جزو سه الزام پرتكرار به شمار مي رود.