الگويابي گرايش به مصرف مواد بر اساس عملكرد خانواده و جوّ عاطفي خانواده با ميانجي‌ گري سلامت اجتماعي در زنان بازپروري شده شهر مشهد

اين پژوهش با هدف الگويابي پيش بيني گرايش به مصرف مواد پس از ترك بر اساس عملكرد خانواده و جو عاطفي خانواده با توجه به نقش ميانجي سلامت اجتماعي در جامعه زنان معتاد به مواد مخدّر به انجام رسيد. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري مشتمل بر 430 زن با سابقه سوء مصرف مواد در بين كمپ هاي ترك اعتياد شهر مشهد بود. از ميان آنان نمونه‌اي برابر با 204 نفر بر اساس روش در دسترس انتخاب شد.. ابزار پژوهش شامل مقياس گرايش به مواد پس از ترك فدردي و همكاران (2008)، عملكرد خانواده اپستين، بالدوين و بيشاب (1983)، جو عاطفي هيل‎برن (1964)، و سلامت اجتماعي كييز (1998) بود. تجزيه و تحليل آماري داده‌ها در بخش توصيفي بر اساس درصد فراواني و محاسبه ميانگين و در بخش استنباطي بر اساس مدل معادلات ساختاري در نرم‌افزار AMOS انجام شد. پايايي چهار پرسشنامه ياددشده بر اساس ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب برابر با 0.91، 0.90، 0.87 و 0.77 محاسبه شد. يافته ها نشان داد كه سلامت اجتماعي به صورت مثبت داراي نقشي ميانجي گرانه در رابطه دو متغير عملكرد خانواده و جو عاطفي خانواده با گرايش به مصرف دوباره مواد است. در نتيجه، به سبب قدرت اثرگذاري سلامت اجتماعي عملكرد خانواده و جو عاطفي خانواده با مياتجيگري سلامت اجتماعي بر توانمندي افراد در خودداري از گرايش به مصرف دوباره مواد مخدر، هم در نظام آموزشي و هم در سيستم درماني بايد در برنامه‌هاي آموزشي - درماني مورد توجه قرار گيرد.