پيش‌بيني رضايت زناشويي براساس راهبردهاي تحقق انگيزه رواني بنيادين آشكار پيشرفت و مديريت خود

هدف پژوهش، بررسي نقش پيش‌بيني‌كنندگي انگيزه‌هاي رواني بنيادين آشكار پيشرفت و مديريت خود در رضايت زناشويي بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي چندگانه بود. جامعه آماري، شامل زنان و مردان متأهل بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، تعداد 226 نفر(زنان: 126؛ %56)به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه‌هاي انگيزه‌هاي رواني بنيادين پيشرفت (كوول، 1999؛ MUT)، مديريت خود (كوول و فورمان؛2004؛ SSI K3) و رضايت زناشويي انريچ (فورز و اولسون (1989؛ ENRICH) به دست آمد. براي تحليل داده‌ها، از آماره‌هاي توصيفي، همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون سلسله مراتبي چندگانه استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش بيانگر اين است كه انگيزه رواني بنيادين آشكار پيشرفت با راهبردهاي يكپارچه و كنترل‌شده و مديريت خود با مؤلفه‌هاي خودتنظيمي و استرس روزمره‌ زندگي، نقش معناداري در پيش بيني رضايت زناشويي دارند. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت انگيزه رواني بنيادين آشكار پيشرفت نقش مهمي در رضايت زناشويي دارند. همچنين استفاده از مهارت هاي مديريت خود، رضايت زناشويي را پيش بيني مي كند. بنابراين، روانشناسان حوزه‌ خانواده و مشاوران زوج و پيش از ازدواج مي‌توانند در جلسات خود، با بررسي و ارزيابي اين متغيرها، به افزايش و بهبود رضايت زناشويي كمك كنند.