پيش بيني ميزان رغبت به ازدواج بر اساس كيفيت زندگي و عملكرد خانواده در دختران مجرد

در دهه اخير به دلايل مختلف روند ازدواج در ايران سير نزولي داشته است. كاهش رغبـت بـه ازدواج دلايل مختلفي دارد. لذا هدف اين تحقيق پيش بيني ميزان رغبت به ازدواج بر اساس كيفيت زندگي و عملكرد خانواده در دختران مجرد شهر يزد بوده است. روش اين تحقيق همبستگي بوده است. آوري اطلاعات پرسشنامه عملكرد خانواده اپشتاين و همكاران ،(۱۹۹۳)، پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (۱۹۸۹) و پرسشنامه رغبت به ازدواج پوراعتمادي و همكاران (۱۳۸۳) بوده است. جامعه آماري اين تحقيق را دختران مجرد ۱۸ تا ۲۵ سال شهر يزد تشكيل دادند كه ۲۸۰ نفر در نظر گرفته شد. يافتههاي تحقيق نشان داد ميان كيفيت زندگي و عملكرد خانواده و رغبت به ازدواج در دختران شهر يزد ارتباط وجود دارد (0.05 p). نتيجه گيري ميشود كه كيفيت زندگي و عملكرد خانواده از جمله متغيرهاي تاثيرگذار بر رغبت به ازدواج جوانان هستند و لازم است خانواده ها و سازمانهاي مربوطه به اين مهم توجه بيشتري داشته باشند.