رابطه رضايت زناشويي با ذهن آگاهي در زوجين: نقش ميانجي نظريه ذهن

ديدگاه‌هاي نظري جديد شروع به تغيير مطالعه ويژگي‌هاي ذهن آگاهي فراتر از فرآيندهاي فردي به روابط عاشقانه بين فردي كرده‌اند. دوام اين اهداف ممكن است مشروط به اين فرض اساسي باشد كه ذهن آگاهي با ويژگي‌هاي بالاتر با نتايج مفيدي مانند رضايت از رابطه مرتبط است. اين پژوهش باهدف تدوين مدل رضايت زناشويي بر اساس ذهن آگاهي با نقش ميانجيگري نظريه ذهن در زوجين انجام شد. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. نمونه شامل 500 نفر (250 زوج) از زوج‌هاي شاغل شهر تهران در سال 1401 بود كه با روش نمونه‌گيري طبقه‌اي نسبتي (ادارات) انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي رضايت زناشويي (انريچ، 1989) ، ذهن آگاهي (فرايبرك، 2006) و نظريه ذهن (كوهن، 2001) گردآوري شد. براي تحليل داده‌ها از مدل يابي معادلات ساختاري، تحليل رگرسيون چند متغيري و تحليل واريانس استفاده شد. پردازش اطلاعات و بررسي فرضيه‌ها با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSSV25 و AMOSV26 صورت گرفت. نتايج به‌دست‌آمده از مدل يابي معادلات ساختاري حاكي از رابطه مستقيم و معنادار ذهن آگاهي با نظريه ذهن (𝛽=0/350 ,P=0.001) ، ذهن آگاهي با رضايت زناشويي (𝛽=0/710 ,P 0.001)، نظريه ذهن با رضايت زناشويي (001/ 0 p، 0.451=β) بود. همچنين نتايجشان داد كه نظريه ذهن در رابطه بين ذهن آگاهي و رضايت زناشويي زوجين نقش ميانجي ايفا مي‌كند (𝛽=0/107 ,P 0.001). ذهن آگاهي به‌طور مستقيم و غيرمستقيم با ميانجي نظريه ذهن با رضايت زناشويي زوجين رابطه دارد. ازاين‌رو برنامه‌ريزي جهت افزايش ميزان ذهن آگاهي و نظريه ذهن زوجين مي‌تواند رضايت آنان از زندگي زناشويي را افزايش داده و ساختار خانواده را بهبود بخشد.