تحقق مرجعيت علمي در بافتار نسل ان اُم دانشگاهي

دانشگاه‌ها، نهادهايي رسمي اجتماعي هستند كه وظايف و كاركردهاي متعددي براي آن‌ها از سوي صاحبنظران و سياست‌گزاران بيان شده است و در اين ميان، مرجعيت علمي يكي از كارويژه‌هاي اساسي آن است. دانشگاه در گذر تاريخ، همسو با تحولات اجتماعي، فرهنگي، سياسي و اقتصادي، دچار تحول و دگرديسي نسلي شده‌اند كه به نسل‌هاي دانشگاهي شناخته شده مي‌شوند. نسل اول تا پنجم دانشگاه برگرفته از اين تغييرات بوده است و در آينده نيز به تناسب تحولات جهاني و محلي دچار تغيير خواهند شد و نسل‌هاي ديگر نيز به وجود خواهد آمد. اين پژوهش با بررسي نسل‌هاي دانشگاهي و نقد كاستي‌هاي آن‌ها و عدم پاسخگويي به مسائل و نيازهاي جوامع مختلف در ادوار مختلف و ارائه طرح دانشگاه نسل ان-اُم (نسل دانشگاه فرانسلي) به‌عنوان طرحي نو براي همه مكان‌ها و زمان‌ها پرداخته است. اين طرح علاوه بر پوشش نارسايي‌هاي نسل‌هاي رايج دانشگاهي، رويكردي زاينده و فزاينده براي كاركردهاي نظام دانشگاهي در پي خواهد داشت. دانشگاه حكمت‌بنيان با الهام از انديشه‌هاي ناب اسلامي و فلسفه سياسي اسلام و نظام تربيت محور انقلاب اسلامي، الگويي است كه به ايده دانشگاه فرانسلي نزديك است. در اين رويكرد دانش نظري، عملي و فني با هم در ‌آميخته مي‌شود تا افزون بر پاسخگويي به نيازها و مسائل فردي، اجتماعي، منطقه‌اي و بين‌المللي بشريت، كاركرد كشف و شناخت حقيقت و تعالي انسان را هم داشته باشد. از اين‌رو مي‌توان گفت، نظام دانشگاهي فرانسلي با تأكيد بر رويكرد حكمت بنيان، مي‌تواند الگويي مناسب و جهان‌شمول براي تمامي نظام‌هاي آموزش عالي باشد كه در تشخيص و فهم رويدادها، جريان‌ها، نيازها و مسائل فردي، سازماني، اجتماعي، و بين‌المللي بشريت و ارائه‌ راه‌حل‌هاي ممكن براي اين مسائل تواناست. نتايج اين پژوهش، نشان از آن داشت كه مرجعيت علمي در قالب نسل‌هاي مرسوم دانشگاهي، قابليت تحقق واقعي نخواهد داشت؛ بلكه در بستر حكمت بنياني و توجه به رسالت اصلي دانشگاه مي‌توان انتظار داشت كه نظام دانشگاهي به عنوان مرجع اصلي علم در جامعه شناخته شود.