ارائه مدل مفهومي تحقق مرجعيت علمي در حوزه آموزش عالي كشور

هدف از پژوهش حاضر، احصاي عوامل مؤثر و راهبردهاي تحقق مرجعيت علمي در حوزة آموزش عالي كشور و ارائة مدل مفهومي مرتبط با آن است. روش تحقيق از نظر هدف، كاربردي–توسعه‌اي و از نظر گردآوري داده‌ها، كيفي است و به ‌منظور رسيدن به هدف پژوهش، از نظرية داده‌بنياد و رويكرد نظام‌مند استراوس و كوربين استفاده شده است. گردآوري داده‌هاي پژوهش از طريق برگزاري مصاحبه در قالب نشست‌هاي تخصصي با 19 نفر از خبرگان حوزة آموزش عالي كشور انجام شد. نتايج حاصل از تحقيق نشان مي‌دهد كه از شرايط علّي مرجعيت علمي مي‌توان به آفرينش‌هاي علمي، پژوهش‌هاي مبتني بر حل مسائل و رؤيت‌پذيري اشاره داشت. راهبردهاي كليدي تحقق مرجعيت علمي در حوزة آموزش عالي كشور شامل نيازسنجي و تعيين اولويت‌هاي ملّي موضوعي براي مرجعيت، مأموريت‌محور شدن مراكز آموزش عالي، حمايت از سرماية انساني نخبه، برنامه‌محوري مرجعيت علمي كشور، تعاملات علمي بين‌المللي، گفتمان‌سازي ملّي و بين‌المللي، تجاري‌سازي دستاوردهاي علمي و آزادي عمل و استقلال بيشتر مراكز علمي است و اقتدار ملّي، تمدن‌سازي و شكوفايي اقتصادي، از جمله پيامدهاي حاصل از به‌كارگيري راهبردهاي ذكرشده و تحقق مرجعيت علمي در حوزة آموزش عالي كشور است.در نهايت 18 حمايت ذيل 5 برنامة سياستي براي كاربردي سازي و اثربخشي اجتماعي-اقتصادي علوم انساني پيشنهاد شده است. برنامه هاي سياستي پيشنهادي نويسندگان عبارت اند از 1( حمايت از پژوهش هاي كاربردي، توسعه اي و بار اول؛ 2( حمايت از توسعه محصول و خدمت؛ 3( حمايت از توانمندسازي و مهارت افزايي تخصصي براي نيروهاي دانشي؛ 4( حمايت از خدمات و مراكز ارائه خدمت نوآورانه فرهنگي و اجتماعي؛ 5( حمايت از توسعه زيرساخت ها و شبكه سازي. برنامه ها و ابزارهاي سياستي پيشنهادي اين مقاله داراي دلالت هاي كاربردي و نظري در هدايت و جهت دهي به سازوكارهاي حمايت از اثربخشي اجتماعي-اقتصادي حوزه علوم انساني است.