بررسي رابطه سلامت معنوي و درك از ارتباط با پرستار، در مادران داراي نوزاد نارس

مقدمه: با تولد نوزاد نارس، مادران ارتباطات جديدي به خصوص با پرستاران تجربه مي كنند. استرس ناشي از بستري شدن نوزاد نارس، مي تواند سلامت مادر و متعاقب آن، سلامتي نوزاد را تحت تأثير قرار دهد. مطالعه حاضر با هدف بررسي رابطه سلامت معنوي و درك از ارتباط با پرستار، در مادران داراي نوزاد نارس بستري در بخش هاي مراقبت ويژه نوزادان بيمارستان هاي استان بوشهر در سال 1401 انجام گرفت. روش : پژوهش حاضر، يك مطالعه توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي است. جامعه آماري اين مطالعه 218 مادر نوزاد نارس بستري در بخش مراقبت ويژه نوزادان بودند. نمونه گيري به شيوه در دسترس انجام گرديد. جمع آوري داده ها با استفاده از فرم جمعيت شناختي مادر و نوزاد، پرسشنامه سلامت معنوي Palutzian و  Ellison با دو بعد سلامت وجودي و سلامت مذهبي و پرسشنامه درك از ارتباط با پرستار Reid و همكاران انجام شد. نتايج : 54 درصد از مادران سلامت معنوي متوسط و46  درصد آن ها سلامت معنوي بالا داشته‌اند. ميانگين و انحراف معيار درك از ارتباط با پرستار10/42±62/41 بود. نتايج رگرسيون خطي نشان داد، سلامت وجودي مادر، پيش‌بين مثبت درك او از ارتباط با پرستار مي‌باشد      (β=0.437 ؛ P 0.001) بين سلامت مذهبي و درك از ارتباط با پرستار رابطه آماري معني‌دار وجود نداشت (0/108=P؛ 0/085-=β). نتيجه گيري: سلامت وجودي مادر به عنوان بخشي از سلامت معنوي با درك او از ارتباط با پرستار رابطه مثبت دارد، لذا پيشنهاد مي گردد بيمارستان‌ها برنامه‌هايي براي والدين نوزادان نارس به خصوص مادران، در جهت ارتقاء سلامت معنوي آن ها به ويژه سلامت وجودي در نظر گرفته تا با افزايش تعاملات بهينه با پرستار، موجب كاهش استرس مادر و مشاركت بيشتر وي در امر مراقبت از نوزاد گردد.