اثربخشي درمان مبتني بر رابطه ي والد كودك بر اضطراب جدايي و اضطراب اجتماعي كودكان

مقدمه: با توجه به حساسيت سلامت روانشناختي كودكان و اثراتي كه اضطراب بر رشد شناختي و هيجاني آنها دارد لزوم توجه بيشتر به اين مقوله از ارزشي پژوهشي و درماني برخوردار است. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر رابطه اي والد كودك بر اضطراب جدايي و اضطراب اجتماعي كودكان انجام شد. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كودكان زير 12 سال داراي تشخيص همزمان اضطراب اجتماعي و اضطراب جدايي شهر تهران در سال 1402-1401 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) از جامعه آماري بود كه به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و در دو گروه شاهد و آزمايش جايدهي شدند. براي گروه آزمايش 10 جلسه 120 دقيقه اي جلسات ارتباط همدلانه والد – فرزند انجام شد. براي جمع آوري داده ها از مقياس اضطراب اجتماعي براي كودكان و نوجوانان، و مقياس اضطراب جدايي استفاده شد. داده ها جمع آوري شده با استفاده آناليز كواريانس چند متغيري مورد تحليل قرار گرفت. نتايج :  يافته ها نشان داد با كنترل اثر پيش آزمون تفاوت معناداري بين پس آزمون گروه آزمايش و شاهد در اضطراب جدايي (0/05    P، 81/319F =) و اضطراب اجتماعي  (0/05    P، 65/799F =) وجود داشت. بنابراين مي توان گفت درمان مبتني بر رابطه ي والد كودك بر اضطراب جدايي و اضطراب اجتماعي كودكان موثر بوده است. نتيجه گيري: مداخله مبتني بر رابطه والد و كودك با فراهم كردن شرايط روانشناختي مناسب براي كودكان مي تواند در كاهش علائم روانشناختي و هيجاني مانند كاهش اضطراب موثر واقع شود. لذا پيشنهاد مي شود در كار با كودكان داراي مشكلات اضطرابي از اين مداخله بهره گرفت.