اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر پردازش هيجاني و خودآگاهي هيجاني در كودكان بيش فعال

مقدمه: اختلال بيش فعالي در كودكان مي تواند موجب افزايش مشكلات هيجاني نظير عدم پردازش هيجاني و خودآگاهي هيجاني شود. اين مطالعه به منظور نعيين اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر پردازش هيجاني و خودآگاهي هيجاني در كودكان بيش فعال انجام شد.روش: روش اين تحقيق نيمه تجربي و به روش پيش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كودكان 7 تا 12 ساله با اختلال بيش فعالي داراي پرونده در بهزيستي شهر كرمان در سال 1402 بودند. 30 نفر از جامعه مذكور  به عنوان نمونه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي  (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. از پرسشنامه هاي پردازش هيجاني باكر و همكاران (2007) و خودآگاهي هيجاني گرنت و همكاران (2001) براي جمع آوري اطلاعات استفاده شد. گروه آزمايش تحت مداخله آموزش كاركردهاي اجرايي به مدت 10 جلسه 60 دقيقه اي قرار گرفتند و گروه كنترل هيچ گونه آموزشي دريافت نكردند. داده هاي پژوهش با استفاده از كورايانس مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها : ميانگين ± انحراف استاندارد گروه آزمايش در پس آزمون در متغير  پردازش هيجاني از 21/45±6/17به 39/66±7/54 و در متغير خودآگاهي هيجاني از 66/47±5/58 به 83/89±7/73 افزايش يافت. نتايج نشان داد در مرحله پس آزمون، ميانگين نمرات پردازش هيجاني و خودآگاهي هيجاني در گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل به صورت معني داري افزايش يافت (P 0.01).نتيجه گيري: كاركردهاي اجرايي بر بهبود پردازش هيجاني و خودآگاهي هيجاني موثر بود. بنابراين اين نوع آموزش مي توان براي كاهش مشكلات كودكان با اختلال بيش فعالي پيشنهاد كرد.