تبيين مدل معادلات ساختاري پايداري خانواده بر اساس شناخت اجتماعي و عشق با ميانجي‌گري مهارت‌هاي ارتباطي در شهر تهران

زمينه و هدف: خانواده‎‏ به عنوان پايدارترين واحد اجتماعي، منبع اصلي رشد فردي و محوري اساسي براي عملكرد سالم افراد و جامعه مي‌باشد. با توجه به اهميت خانواده مطالعات بسياري در ارتباط با آن انجام شده است كه البته بيشتر آن‌ها بر متغيرهايي تمركز كرده‌اند كه مايه ازهم‌پاشيدن خانواده هستند. اين مقاله در وضعيت فقدان شديد پژوهش‌هاي مرتبط با پايداري خانواده به طرح اين پرسش پرداخت كه آيا مي‌توان بر اساس شناخت اجتماعي و عشق با ميانجي‌گري مهارت‌هاي ارتباطي، پايداري خانواده را پيش‌بيني نمود؟ روش: پژوهش حاضر، پيمايشي از نوع همبستگي (تبين مدل معادلات ساختاري) بود. جامعه آماري پژوهش شامل شهروندان شهر تهران بود كه 400 نفر از آن‌ها به صورت نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شد. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه محقق‌ساخته پايداري خانواده، شناخت اجتماعي و مهارت‌هاي ارتباطي و پرسشنامه عشق Sternberg بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS 26 و AMOS 23 استفاده شد.ملاحظات اخلاقي: در تدوين اين مقاله جنبه‌هاي اخلاقي شامل حفظ اصالت متون، صداقت و امانتداري و رضايت و اطلاع‌رساني، رعايت شده است. همچنين كليه پرسشنامه‌ها بدون نام و اطلاعات شخصي افراد تكميل گرديده است.يافته‌ها: يافته‌هاي همبستگي نشان داد كه به ترتيب شناخت اجتماعي، مهارت‌هاي ارتباطي و عشق همبستگي مثبت و معني‌داري با پايداري خانواده دارند. همچنين شناخت اجتماعي و عشق همبستگي مثبت و معني‌داري با مهارت‌هاي ارتباطي دارند. داده‌هاي مدل نيز نشان داد كه شاخص‌هاي CFI و NFI به ترتيب در مدل برابر 0.999 و 0.995 هستند كه نشان‌دهنده برازش قابل قبول مدل مي‌باشند. مقدار RMSEA برابر است با 0.077 و مقدار كمتر از 0.08 كه به معناي برازش خوب است. GFI نيز برابر 0.996 مي‌باشد كه نشانگر برازش مطلوب است، در نتيجه از تمامي شاخص‌ها اينطور استنباط مي‌شود كه مدل پژوهش برازش مطلوبي دارد.نتيجه‌گيري: با افزايش هر يك از متغيرهاي شناخت اجتماعي، عشق و مهارت‌هاي ارتباطي، پايداري خانواده افزايش مي‌يابد.