تحليل مبناي مسئوليت مدني ناشي از حوادث ورزشي حين عمليات ورزشي؛ تقصير، مسئوليت نوعي يا فرض تقصير!

زمينه و هدف: حوادث ورزشي حين عمليات ورزشي قسمت عمده‌اي از خسارات مرتبط با ورزش را تشكيل مي‌دهند و از اين حيث تبيين قواعد مسئوليت مدني و تشخيص مسئولين حادثه به منظور حمايت از زيان‌ديدگان و جبران خسارات وارده از اهميت بسياري برخوردار است. در اين مقاله مباني مسئوليت مدني ناشي از حوادث ورزشي حين عمليات ورزشي، مورد بحث و بررسي قرار گرفت.روش: پژوهش حاضر، از حيث نوع يك تحقيق نظري است. همچنين به لحاظ روش تحقيق، به صورت توصيفي ـ تحليلي و با استفاده از روش‌ بحث حقوقي (منطقي ـ استدلالي) انجام گرفته است.ملاحظات اخلاقي: در پژوهش حاضر جنبه‌هاي اخلاقي مطالعه كتابخانه‌اي شامل اصالت متون، صداقت و امانتداري رعايت شده است.يافته‌ها: نتايج بررسي نشان داد كه مسئوليت مستقيم ورزشكاران و ديگر مرتكبين فعل زيانبار حين عمليات ورزشي اساساً بر مبناي تقصير قرار دارد و تشخيص تقصير نيز با توجه به مقررات هر رشته و آيين‌نامه‌ها، قراردادها، استانداردهاي داخلي و بين‌المللي و عرف حرفه‌اي، ميسر مي‌شود. با اين‌ حال در مواردي چون مسئوليت ناشي از فعل غير در حوادث ورزشي با توجه به جايگاه كنترلي و نظارتي اشخاص (مديران، مربيان و مسئولين ورزش)، مبناي مسئوليت، فرض تقصير است، بدين ‌صورت كه شخص براي برائت از مسئوليت بايستي رعايت تمامي جوانب احتياط و تكاليف قانوني را به اثبات برساند. نتيجه‌گيري در مجموع نمي‌توان مبناي مطلقي براي مسئوليت مدني ناشي از حوادث ورزشي تعيين نمود، چه اينكه مؤلفه‌هاي مختلفي نظير ماهيت عمل ورزشي، جايگاه شخص در عمليات ورزشي و اساس قراردادي يا غير قراردادي مسئوليت، مي‌تواند در تحليل مبناي مسئوليت و به ويژه وظيفه اثبات تقصير يا عدم تقصير حائز تأثير باشند.